Moorland Home

Poniedziałek numer 7 / Motivational Monday # 7

2012-02-13T10:30:00.001Z

Halo, halo?? Drogie koleżanki? czy jest tu ktoś jeszcze w naszym poniedziałkowym klubie? Ja wiem, że jak zimno i mrozy okrutne w zadek podszczypują, to człowiekowi się chce troszkę otulinki tłuszczykowej na ciałku zachować, ale jednak... Podobno od dzisiaj ocieplenie idzie:) Dlatego też te koleżanki, które ze zrozumialych powodów zwanych nieprzyzwoitymi mrozami odpuściły sobie na kilka tygodni, zostaną wkrótce wezwane do raportu hihihi.... Ale nic sie nie martwcie!, pamiętajcie - stawiamy sobie małe cele i dążymy do nich tylko dla siebie!! Nieważne czy dojście do celu zajmie nam tydzień, miesiąc, czy pół roku - ważne że nasz cel osiągniemy... Ale...niestety, nic za darmo - żeby tam dojść, trzeba zacząć iść we właściwym kierunku:) No to jak? Wracacie na ring?

W zeszłym tygodniu jedynie koleżanka Emocja przyznała się do utraty tego i owego, hehe, i to właśnie ona zostaje posiadaczką przechodniego, ale jakże honorowego tyułu "Straceńca Tygodnia". Brawo Emocjo!!! Tylko tak dalej:)

Ja natomiast moi mili mam dzisiaj powody do świętowania. Pogubiłam się trochę przez te ostatnie dwa tygodnie w kilogramach i gramach (utraconych i przygarniętych) więc w sumie nie mogę powiedzieć ile dokładnie mam na minusie w tym tygodniu. Powodem do świętowania jest fakt, że udało mi się zaliczyć etap numer 1, czyli osiągnąć pierwszy cel mojej misji:) - zejście poniżej 60 kilosków:) I tak uroczyście oświadczam, że w tym tygodniu u mnie jest 59,7 kg!!! Czyż nie jestem wielka? W przenośni oczywiście (dla formalności dodam, że to nie ja na tym zdjęciu poniżej... )

* * *

Hello dear friends:) Is there anybody left in our Monday Club? I know, I know, when it is soooo cold, and the frost bites on our cheeks terribly, we want to keep a small layer of fat on us to keep us just a bit warmer... Anyway, apparently it is going to be warming up from today. Therefore those club members that decided to have a little break due to undecent weather conditions, will be soon called to report:) Easy though, remember we are setting small goals and target them only for ourselves. And it doesn't matter if we achive them in a week, a month or a year. Really. What does matter is that we WILL get there. Unfortunately it will not happen just like that - to get to the end, we have to start walking in the right direction... So girls? Are you coming back to the game?

Last week only Emocja admitted to her weight loss and therefore it is she who has been awarded the most honorable title of "The Biggest Loser of the Week". Well done Emocja, keep on good work:)

As far as I am concerned, dear friends, I really have a good reson to celebrate today with you. Since I got a bit in a pickle within last few weeks in kilograms and grams that I lost or gained, I cannot really tell you how much exactly I lost. But I can celebrate because last week I somehow managed to complete the first stage of my mission - to go under 60 kilos! I am proud to annouce that the scales showed today 59.7 kilos! Yay:)

Photo - Bing Images

Ostatnio trochę się obijałam, więc dzisiaj postanowiłam napisać nieco więcej:) Jako, że było juz o tłuszczach i o węglowodanach, to dzisiaj co nieco o białkach, czyli proteinach.
Otoż kochani, nasz organizm wymaga, abyśmy dostarczali mi protein codziennie. Są one bowiem niebędnym materiałem budulcowym dla mięśni i wszelkich tkanek. To właśnie one umożliwiają tworzenie hormonów niezbędnych do prawidlowego funkcjonowania naszego organizmu, a także enzymów odpowiedzialnych za nasz metabolizm.

Białka składaja się z aminokwasów. Niektóre z nich są wytwarzane przez nasze organizmy. Są jednak i takie, których nasz organizm nie jest w stanie wyprodukować, a zatem jedynym sposobem zapewnienia ich naszemu organizmowi jest dostarczenie ich wraz z żywnością. Produkty zawierające te aminokwasy to dla przykładu mięso, drób, ryby, jajka, ser, mleko, soja, jogurt. Orzechy, masło orzechowe, nasiona, fasola, groch zawierają niektóre (nie wszystkie) z tych aminokwasów, których nasz organizm nie jest w stanie wyprodukować sam. Dobrze, żeby w naszej diecie nie zabrakło również kasz wszelkiego rodzaju, zbóż, krowiego mleka, gotowanych jaj, czy hummusu.

Our bodies require protein on a daily basis, as they allow to build your muscles and other vital body tissues. Protein allows your body to create the hormones needed for optimum health, as well as to make the enzymes needed for metabolic and digestive processes. Proteins are comprised of amino acids, and some them are actually created by your body. There are some though that cannot be synthesized by the body. Therefore the only way to get them is by eating foods that contain them, like meat, turkey, fish, eggs, chicken, cheese, milk, soy and yogurt. Some, althoug not all, of the nine essential amino acids can be found in beans and peas and other legumes, nuts, peanut butter and some seeds.

Photo - Bing Images

Jak zatem skalkulować dzienną dawkę protein? Służy temu poniższy wzór:

nasza waga w kilogramach x (0.8 do 1.8) = ilosc protein w gramach

współczynnik 0.8 do 1.8 zależny jest od naszego trybu życia - jeśli prowadzimy siedzący tryb życia, użyjemy wspołczynnika 0.8, jeśli natomaist jesteśmy bardzo aktywni, chodzimy często na siłownię, itd, użyjemy współczynnika 1.8
Tym samym deZeal, która waży teraz około 60 kilogramów (!!!) i prowadzi raczej mało aktywny tryb życia (powiedzmy, że współczynnik wyniesie 1.1) powinna przyjmowac dziennie około 66 gramów protein (60 x 1.1).

* * *

How should we calculate daily amount of protein that we need to provide our body with? We have to multiply our weight in kilos times (0.8 to 1.8), where 0.8 applies to people leading sedentary life, and 1.8 to people very active.

photo - Bing Images

Na zakończenie małe podsumowanie - wartość energetyczna poszczególnych składników żywnościowych:

tłuszcz: 1 gram - 9 kalorii
węglowodany: 1 gram - 4 kalorie
białka: 1 gram - 4 kalorie
błonnik: 1 gram - 3 kalorie
woda: 1 gram - 0 kalorii
alkohol: 1 gram - 7 kalorii

* * *

And at the end a little summery of the energy value per 1 gram of various food components:

fats: 1 gram - 9 calories
carbs: 1 gram - 4 calories
protein: 1 gram - 4 calories
diatery fibre: 1 gram - 3 calories
water: 1 gram - 0 calories
alcohol: 1 gram - 7 calories

PS. A tu jest źródło z którego korzystałam pisząc o białkach. To żebyscie nie myśleli, że ja taka mądra jestem - nie jestem:)

PS. Here is the source of all the above information about protein. I am not that wise myself:)

* * *

Poniedziałek numer 6 / Motivational Monday # 6

2012-02-06T08:57:00.001Z

Witajcie moje drogie współklubowiczki:) Czy którejś z Was udało się już dobrnąć do celu? Albo chociaż przybliżyć się do celu w tym tygodniu?? Mnie nie:) Zostało mi nadal około 3 do 5 kilogramów z dół (bo w sumie nie wiem, czy pokusić sie na te dwie piątki, czy może wystarczy mi zrzucić do 57 kiloskow??? Zwłaszcza, że wszyscy wokoło napadają na mnie biedną, że ja niby CHUDA jestem i z czego się odchudzam... Z kosci na ości, oczywiście, hehehe... A ile jeszcze mam do utraty to się okaże, jak dobrnę do 57, hahaha). Uprzejmie donoszę, że w tym tygodniu deZeal nie odnotowała żadnych zmian na wadze. Absolutnie żadnych!! Co jest o tyle ciekawe, że w tym tygodniu zupełnie, ale to zupełnie sie nie oszczędzałam, bowiem od środowego wieczora jestem chora. O tak! I to nie jakoś tak trochę przeziębiona, tylko PRZEZIĘBIONA drukowanymi literami, hahaha. Oznacza to, że nos mam wielkości dorodnego kartofla i w kolorze surowego buraka, natomiast gardło moje biedne czuje się tak, jakby przez nie wodę ognistą (w sensie że płonącą) na siłę wlewano:) Łepetyna mi pęka, w kościach mnie łamie itd, itp....

Mając powyższe na uwadze deZeal poi się hektolitrami mleka pełnotłustego z dodatkiem masełka i czosnku, a żeby smakowe walory co nieco podnieść dodaje do tego również co nieco cukru (cukier, moi mili, jest brązowy - jeszcze mi calkiem rozumu choróbsko nie odjęło) i cynamonu. I tak sobie popijam ową miksturę, zieję czosnkiem na kilometry jak pogromca wampirów co najmniej, spacerki z Dyziem uprawiam w myślach jedynie, czyli aktywności fizycznej totalnie nic, a waga stoi w miejscu! No to chyba nie najgorzej jest nie?

* * *

Hello, my dear friends:) Have any of you managed to reach your goal yet? Or maybe just get a bit closer in the past week? I haven't :) I still have about 3 to 5 kilos to lose (depending how I feel after losing mentiond 3 kilos I might, or I might not go for 2 more:) But this week I have to say, I lost absolutely nothing - no gain, no lost in my case:) Which is quite extraordinary thing, considering I have induldged myself a lot this week:) I have to explain that since Wednesday evening I have had a cold... and it is not just a cold, it is A COLD (yes, with capital letters). This means that my nose is of a size of a well grown potatoe and a colour of a raw beetroot, my throat feels like burning spirit was poured down it, my head seems to be square and my bones and muscles seem to not cooperate with me at all... Just great:)

Having said that, I am preparing and pouring into myself gallons of full fat milk with melted butter and crushed garlic (one of those granny medicines which I believe works great for me). To twist the recepie a bit I add sugar (it is brown suger, I am not COMPLETELY mad - I am no a diet after all, hahaha) and cinnamon:) So I am drinking the said mixture, smell of garlic like a vampire slayer and sit at home, since even walking Diesel is a no-no at this moment... So... high fat and high sugar diet and no physical activity either and.... my weight doesn't change :-/ Isn't it strange?????

A jak u Was drogie koleżanki? Pochwalcie się sukcesami, przyznajcie się do potknięć:) Przypominam ze w zeszłym tygodniu Straceńcem Tygodnia została Nivejka:) Jak bedzie tym razem?

I chciałam jeszcze powiedzieć, że dzisiaj już nie napiszę nic mądrego ani motywującego, bo przez to całe choróbsko nie miałam siły, czasu, ani ochoty doedukowywać się specjalnie w dziedzinie wagi tracenia. Poprawię się - mam nadzieję - za tydzień:)

* * *

And what about you, dear friends? Please, boast about your achivements and admit to you little hicups:)

I would like to remind that last weeks The Biggest Loser title holder was Nivejka. Who is it going to be this time? And I would like to say that it is it for today. I will not write anything wise or motivational today, as due to all that illness of mine I had no energy, time, and want to do any reasearch in losing weight:) I will do better next week, I hope:) I WILL DO BETTER. Period:)

Dzisiaj rano.... / This morning...

2012-01-31T21:15:00.002Z

... wschód słońca okazał się dość dramatyczny.. w sensie kolorów, ma się rozumieć. Dionizy zachwycony (tak mi sie przynajmniej wydaje) wpatrywał się w szaro - pomarańczową grę kolorów:)

* * *

This morning sunrise turned out to be pretty dramatic (colourwise, I mean). Diesel the Dog, with sheer amusement in his eyes (at least I think so) watched the fabulous play of light:)

Kiedy słoneczko już było nieco wyżej (właściwie to nie wiadomo jak wysoko, bo chowało sie przez cały dzień za chmurami... ale to akurat nic nowego) trzeba była Dionizego na spacerek zaprowadzić:) No więc na rzeczony spacerek się udaliśmy:) I takie drobiażdżki się nam w oczęta co krok rzucały...

* * *

When sun was a little bit higher in the sky (I do not know how high though, as it was hiding persistantly behind clouds) it was necessery to take Diesel for a constitutional walk. So we went for said walk. And there we found little thingies like these:

Przedwiośnie u nas jak nic.... :) I żeby Was te odrobinki śniegu nie zmyliły, to wyjaśnie tylko, że to jest nasz pierwszy tej zimy śnieg. Spadł wczoraj, hehehehe:)

* * *

Spring is slowly coming...:) And just a word of explanation: these bits of snow in odd places is our first snow this winter. It fell yesterday:)

I tak sobie spacerowaliśmy szukając oznak budzącego się życia i kontemplując jego przemijanie...

* * *

So we were walking for a while searching for awakening life and reflecting over its evanescence ...

Bylo dość zimno (chociaż nie tak zimno jak w naszym pięknym nadwiślańskim kraju), więc po godzinie zdecydowaliśmy, że czas ogrzać zmarznięte nochale i wróciliśmy ku chałupie:) Zmęczony i nakarmiony pies radośnie ulożył sie na kanapie (no bo gdzież by indziej, hehe) a pozostała część moorlandowej gromadki posiliła się smakowitą muffinką z czekoladą i szklanką mleka. A ponieważ, jak wszem i wobec i każdemu z osobna wiadomo, ja się ograniczam cukierniczo, to oświadczam uroczyście, że jeszce kilka ich zostało, i to bynajmniej nie dlatego że niedobre były, hahaha.... Częstujcie się:)

* * *

It was quite a cold day today, although nowhere near as cold as in Poland (it was -15 centigrade in my hometown today), so after an hour or so of walking we decided to come back home and warm up our frozen noses:) Tired and fed dog fell asleep on the sofa (where else would he fall asleep, hahaha) and the rest had a delightful chocolate muffin accompanied by a glass of milk:) And as you might already know, since I restrict myself a bit from sweet food, there are still a few muffins left... So bon appetite, my friends:)

Piąty poniedziałek.../ Motivational Monday # 5

2012-01-30T08:40:00.002Z

... okazuje się być co-nieco katastrofą... Właściwie trudno mi dzisiaj kogokolwiek motywować, bo sama tej motywacji potrzebuję, jak ryba wody:) I właściwie nie wiem jak to się stało, bo nie obżerałam się przesadnie, w zasadzie nie obżerałam się wcale, a jednak... po ustawieniu się na mojej wadze i odczytaniu tego co waga owa pokazała, moja gęba wyglądała mniej więcej tak:

* * *

On motivational Monday number 5 I have very little to say. In fact it is me, who needs motivation today. I really have not a clue how things happened last week, I haven't been stuffing myself with anything over the top, to be honest I didn't really eat more than normally. I think, hehe.. but... after I positioned myself on my the scales and read the numbers it showed, my gob looked somehow like this:

Grrrrr.... Nie mogę pochwalić się żadnym spektakularnym osiągnięciem... nie mogę nawet pochwalić się staniem w miejscu.... Wasza deZeal, moi mili, w tym tygodniu jest na plusie. I to wcale nie jest taka dobra wiadomość. Nie jest tragicznie, ale jednak.. Chociaż, tak sobie myślę... może to waga się pomyliła????

* * *

Agggrrrr.... I cannot announce any spectacular achievement today. I can't even say I am the same as I was last Monday. Dear friends, I have to admit this week I am on the wrong side of the scale - I gained :-/ It is not very tragic at all, but still.... Althought I still hope that maybe it is not me; maybe it is the scales that broke, hahaha:)

source: Bing Images

A na koniec, żeby nie bylo tak calkiem demotywująco, powtórze co powiedział mi niejaki mędrzec, zwany vonZealem:) Powiedział mniej więcej tak:

"Są na świecie takie osoby, które MUSZĄ schudnąć, bo ich waga zagraża ich zdrowiu, a nawet życiu. Są też na świecie osoby, które POWINNY zrzucić co nieco. Są wreszcie osoby, takie jak ty (znaczy sie ja - deZeal), które nie są wcale za grube, nie mniej jednak dla własnego komfortu (czytaj próżności, hehehe), po to żeby czuć się lepiej CHCĄ zrzucić te kilka kilogramów. I bardzo dobrze, jeśli tak chcą, to proszę bardzo. Natomiast naprawdę osoby takie nie muszą się zupełnie stresować specjalną dietą, czy ewentualnymi wahaniami wagi, bo czy stracą te kilka kilogramów w miesiąc, dwa czy trzy, to juz naprawdę nie ma większego znaczenia" :)

No i jak kochani, czujecie się choć trochę zmotywowani?

* * *

And to end up at least a little bit on a motivational note, I will tell you what some very wise man (aka vonZeal) said to me. This goes something like that:

"There are people in the world that MUST lose weight for medical reasons, as their size is dangerous for their health or even life. There are also people who SHOULD lose a bit. Finally there are people, just like yourself, who are not too fat at all, yet for their own comfort (or vanity, whatever we'll call it), just to feel better WANT to lose a few pounds. And that is fine - if that is going to make them feel better, fair enough. These people do not have to stress about it though because wether they're going to achive their goal in a month, two or three months - it is really not of a paramount importance"

So dear friends, are you motivated enough now?

_____________

PS. Chciałam tylko przypomnieć, że Straceńcem Tygodnia w zeszłym tygodniu została Mira. Jak będzie w tym tygodniu??? Pamiętajcie, ja - niestety - jestem poza konkursem, hehe:) Buźki i miłego dnia:)

* * *

PS. I just wanted to remind you that The Biggest Loser title holder last week was Mira:) How is it going to be this week??? Remember I am out of the competition, unfortunately, hahaha:) Hugs and I hope you all have a great day:)

O sztrykowaniu słów kilka... / A bit of knitting... again:)

2012-01-25T14:19:00.001Z

Parę postów temu chwalilam sie moimi "niewiarygodnymi" umiejętnościami pod tytułem robienie na drutach. Zachwycona Ci ja byłam jak diabli moimi szalikami - zamotańcami i co?? I inne zaprzyjaźnione babeczki pokazały co to one nie wyprawiają z drutami (taka na przykład Mira, Ata, czy Annasza) i cała moja duma uleciała, jakby ktoś ze mnie powietrze spuścił, hehe...

Ale obiecałam też na ten ówczas, że pochwalę sie moim DZIEŁEM. Tym sasmy, które to po pierwszej próbie, na skutek mojego braku kompetencji i zdrowego rozsądku (no, liczyć trzeba było, misiu!!!, albo przynajmniej sprawdzać długość...) skończyło jako jeden z zamotańców. Dziełem, które zgapiłam nie-bezczelnie (bo pozwolenie dostałam, o!) od koleżanki Kankanki. Dziełem, z którego jestem bardzo zadowolona, bo ja zimnokrwista osobą jestem bardzo, znaczy sie zimno mi ciągle:) A zatem... uwaga.... TADAM!!!

* * *

A few posts ago I was boasting about my "unbelievable" knitting skills. I was so extremely proud of my infinity scarves, and guess what?... My other blogging friends showed publicly what they are capable of doing with their knitting niddles (let me just mention Mira, Ata or Annasza).. My pride disappeared like the air from a holey balloon :-/

But... I did promise I would show off my very special knitted THINGY. The THINGY, which after my first attempt, and purely because of my lack of competence and common sense (I was apparently suppose to count rows, or at least check the length occasionally, hehehe), ended up as one of the infinity scarves. The THINGY which I found at Kankanka's blog and lost my heart for (you can find the original project here; Kankanka was so lovely, that after my questions, she put the pattern scheme on her blog!). The THINGY that I am very, very pleased with, particularily because I am a person that is constantly cold. Please, may you all stand to admire (hehehe) THE THINGY!

Dzieło owo, pieszczotliwie nazwane przez mnie ocieplaczem naramiennikowym, jest w kolorze grafitowym i zostało wykonane włóczką o składzie 80% akryl i 20% wełna. Druty numer 5. Dokładny przepis na to cudeńko znajdziecie u koleżanki Kankanki (link podałam już wcześniej). Ja zmieniłam co nieco wzór - zrobiłam tylko trzy warkocze po 8 oczek każdy. Cała reszta jest przerabiana oczkami prawymi. Golf przerabiany jest ściegiem ściągaczowym na okrągło, z konsekwentnie zmniejszana ilością oczek (dokładnie jak we wzorze Kankanki).

Ocieplacz, moi mili, spełnia swoje zadanie ocieplające w stu procentach. I do tego jest wielofunkcyjny. Można go nosić w domu - co widać na powyższych obrazkach - gdzie świetnie sprawdzi się podczas wykonywania pracy siedzącej (na przykład podczas pisania kolejnego posta, hehe). Można go również założyć na płaszcz, czy kurtkę i traktować jako rodzaj szala:)

* * *

The THINGY, aka shoulder warmer is made from charcoal yarn (80% acrylic and 20% wool). I used niddles number 5. I changed slightly Kankanka's project (which you will find at the end of her post here) - you will see I put only 3 cables.

The shoulder warmer is working 100% - it makes me warm! Yay:) Also it is kind of multifunctional; you can wear it at home, where it will be great when you have to sit down and work on the computer (like writing another post on your lovely blogs:). You can also put it on top of your coat and wear outside as a sort of a scarf! Here we go; indoor-outdoor shoulder warmer with a polo neck:)

Mam nadzieję, że DZIEŁO się Wam podoba:) Mnie się podoba bardzo i aż nie moge uwierzyć, że sama je zrobiłam:) Dumna jestem tak bardzo, że będę się nim chwalić na kilku blogowych imprezkach, czyli tzw. BLOG PARTY:) W bocznym pasku mojego bloga będę sukcesywnie umieszczać linki do blogowych prywatek (czy takie słowo jeszcze w ogóle funkcjonuje w języku polskim???) dla chwalipięt takich jak ja:) Każdy jest mile widziany, więc wpadajcie drogie koleżanki:)

* * *

I hope you like my THINGY:) I do like it a lot and I am really happy I made it:) I am in fact going to show it off at some blog parties which I am going to start listing in the side bar of my blog:)

PS. Fotografie zostały wykonane przez mojego osobistego fotografa vonZeala, modelką była deZeal:)

* * *

PS. Photography: vonZeal, model: deZeal:)

Muszę... / I must....

2012-01-24T21:04:00.001Z

... bo jak nie to się uduszę:) A więc kiedyś tam swojego czasu, wcale nie tak dawno temu, moja droga blogowa koleżanka Mira, zaprezentowała w swoim Poukładanym Świecie zdekupazowane przez się deseczki do starodawnych kalendarzy... I ja, wyobraźcie sobie, miłością ogromną zapałałam do jednej z owych deseczek. I..... od dzisiaj przedmiot moich westchnień jest u mnie!!!!!! O proszę:

* * *

I must, 'cause if not, I will explode... A while ago, my dear blogging friend Mira, showed on her beautiful blog a serie of handmade calendar holders. And I - not surprisingly at all - fell in love terribly with one of these holders. And..... today this gorgeous subject of my affection is with me!

Przedmiot moich westchnień nie tylko został cudnie przez Mirę zapakowany, ale również przyleciał do mnie w towarzystwie!!!. Dacie wiarę? Deseczce w podróży z PL do UK towarzyszyła bowiem niebiańsko pachnąca torebunia i zabawna kartka, która jak mniemam stanie sie logo naszego poniedziałkowego klubu, hehehe:)

* * *

The subject of my passionate feelings not only was wrapped wonderfully by Mira, but also came to me in company!! Will you believe it? My sweet calendar holder was accompanied in its travel from Poland to UK by heavenly scented little knitted bag, and a funny postcard, which I suppose, will become a symbol of our Motivational Manday Club (for those of you who do not speak Polish, it reads something like: "It's not important what sort of diet it is.. It's important that it works!":)

Cóż za cudowne prezenty, cóż za cudowny dzień. Miruś, jesteś wspaniała! Dziekuję Ci super-hiper-przeogromnie!

* * *

What wonderful pressies, what a fantastic day:) Mira, you are an angel!!! Thank you so so so MUCH:)

Poniedziałek numer 4! / Monday number 4

2012-01-23T09:32:00.003Z

Witam w naszym poniedziałkowym klubie:) I od razu przyznaję się, że u mnie w tym tygodniu dalej na minus, aczkolwiek nie tyle ile bym chciała... tylko -0.8, niestety. Chociaż muszę Wam powiedzieć, że widzę już różnicę nie tylko kiedy staję na wadze, ale również po garderobie! Moje ciuchy zdecydowanie są mniej opięte na zadzie, a i w talii jakby o jeden wałeczek mniej:) A jak Wy, moje kochane członkinie i współmotywaczki? Przyznawać się mi tu na-ten-tychmiast, hahaha. Przypominam, że w zeszłym tygodniu na pierwszym miejsu uplasowała się Aggie, (na marginesie; Aggi, nie mam pojęcia dlaczego, ale nie mogę zostawiać u Ciebie komentarzy. Próbowałam wiele razy i ni-hu-hu, nie da rady. Jesli ktoś wie ki pieron Bloggera trafił, to bardzo proszę o radę!!!), która stała się lżejsza o całe półtora kilograma. Tym samym zdecydowanie zasłużyła na tytuł Pierwszego Straceńca Klubu Poniedziałkowego. Czy jest ktoś kto jej ten tytuł w tym tygodniu odbierze? Przypominam, że niewskazane jest tracenie tygodniowo więcej niż 1.5 kilograma, dlatego też zgloszenia powyżej, hmmm powiedzmy 1.7 kilograma, nie będą brane pod uwagę, hahah...

* * *

Hello, my dear friends on another Motivational Monday! And straight away I have to admit that I am still heading in the right direction, although not as quick as I would like... only -0.8 kilograms. However, I have to say that I can already notice a difference, not only when I roll onto the scales, but also with my clothes, which appear to be less tight at my backside... and my waistline seems to be missing one of the bulges as well:):):) And how are you doing, my dear club members and co-motivators??? I WANT to know now!!! :)

I would like to remind you the first place at losing last week belonged to Aggie, who lost 1.5 kilograms (by the way; I can't leave comments on Aggie's blog - if anybody knows what is wrong with Blogger, please, let me know. Pretty please with a cherry on the top!). That means that she earned a very honorable title of The Biggest Looser of "Motivational Manday" Club. Is there anybody who is going to take away the title from her this week?? Remember it is not quite advisable to lose more than 1.5 kilograms (3 pounds) a week, so applications of - let's say - more than 1.7 kilograms will not be accepted (and not because I would be jelous, hehehe)

source - Internet

A teraz jeszcze słówko o węglowodanach. W zdrowej diecie (bo o taką nam przecież chodzi) powinniśmy przyjmować około 50% węglowodanów dziennie. Węglowodany dostarczają nam energii, a ta nie tylko umozliwia nam aktywnośc fizyczną, ale również jest niezbędna prawidłowego funkcjonowania naszych organów! Oznacza to, że węglowodany są bardzo istotnym składnikiem codziennej diety. Dlatego nie możemy sie ich bać, czy - broń Boże - eliminować z diety. Musimy natomiast pamiętać, że niektórych węglowodanów lepiej unikać; odpuśćmy sobie łatwo przyswajalne, przetworzone węglowodany, które znajdziemy w bialym ryżu, białej mące, białym pieczywie, białym cukrze, a także innych produktach z dodanym cukrem (na przykład sokach czy innych napojach)

Zamiast nich wybierzmy lepsze ich żródło: ziarna (im mniej przetworzone, tym lepsze), pełnoziarniste pieczywo, brązowy ryż, pełnoziarniste makarony, fasole, kasze, warzywa i owoce (zawierają one również błonnik i witaminy).

Warto również pamiętać, że jeden gram węglowodanów to 4 calorie. Dzieki temu, jak i wiedząc, że węglowodany powinny stanowić 50% naszej diety, jestesmy w stanie obliczyć ile powinnismy ich dziennie przyjmować. I tak: pamiętając, że niejaka deZeal powinna przyjmować dziennie 1200 kalorii, wiemy, że 600 kalorii powinno pochodzić z węglodowanów. Po podzieleniu tej wartości przez 4 (jeden gram to 4 kalorie, jak wspomniałam powyżej), okaże się, że dzienne zapotrzebowanie deZeal na węglowodany to 150 gram.

A zatem reasumując:

Węglowodany są nam potrzebne!!
Białe wyglada super w domu, niekoniecznie natomiast na talerzu - i chociaż jedna kajzerka, ciacho, czy kostka czekolady (niekoniecznie bialej, hehe) od czasu do czasu nas nie zabije, to jednak najlepiej dokonać wymiany produktów bialych na produkty brązowe:)

Pozdrawiam i życzę wytrwalości!!!!!

* * *

And now just few words about carbohydrates... In a healthy diet (and that is what we are interested in), we should take in about 50% of carbs. They provide us with energy, which not only allows us to be physically active, but also is necessery for proper functioning of our organs! As we can see, carbs are a very important ingredience of our diet. Therefore, we do not need to be afraid of them, or -even worse - get rid of them. What we do need though, is to remember that some carbs should be avoided, as they are not as good as others. We should ditch the highly processed, easily digested carbs, that we will find in products like white flour, white sugar, white rice, white bread, and in products with added sugar (for example some juices, and fizzy drinks). Instead let's choose products with unprocessed grain, wholegrain breads, brown rice, wholemeal pasta, beans, pulses, veg and fruit (they are a great source of vitamines and fibre as well!).

It is also worth remembering that each gram of carbs equals 4 calories. Knowing that, as well as the fact that our diet should have around 50% carbs daily, we can work out our daily amount of carbs to take in. For example: being aware of the fact that deZeal's daily calorie intake is 1200 cal, we know that 600 cal should come from carbs. Deviding it by 4 (remember 1 gram is 4 cal), we will know that deZeal can have 150 g carbs a day.

To sum up:

We NEED carbohydrates in our diet!
White looks great in home decor, but not necessery on your plate. And even though one slice of white bread, cake, bottle of soda or piece of chocolate (not necessery white one) will not kill us, it would be advisable to replace white products from your pantry with brown!

Have a great day, and be brave dear friends!!

photo - source

Babcie i Dziadkowie... / Grandmas & Grandads

2012-01-22T16:05:00.001Z

Jak pewnie wszyscy wiedzą, wczoraj obchodziliśmy Dzień Babci, a dzisiaj Dzień Dziadka. Ja już niestety utraciłam obydwa "zestawy" dziadków i babć, a że zapalić świeczki na ich grobach mi nie dane, dlatego też postanowiłam wspomnieć ich tutaj...

* * *

You might not be aware of that, but yesterday in Poland we celebrated "Grandma's Day" and today "Grandad's Day". Unfortunately, I already lost both "sets" of grandparents, and therefore I decided to mention them here.

Oto Babcia Mila i Dziadek Janek (o których pisałam już wcześniej), rodzice mojego Taty. O Dziadku Jasiu jeszcze pewnie w tym roku będzie, ponieważ - gdyby żył - obchodziłby w tym roku 100 lat.

* * *

Set number one: Grandma Mila, and Grandad Jan, my Dad's parents. Grandma was a midwife (and she delivered me, believe it or not, hehe) and Grandad Jan was an artist. He was painting, sculpturing and all sorts of these things:) I will surely write some more about Grandad Jan this year, because - if he was alive - he would have his 100th birthday this year.

Poniżej Babcia Jasia i Dziadek Józio, rodzice mojej Mamy. Dziadek odbierał mnie z przedszkola, jeśli akurat miał pierwszą zmianę, i w drodze powrotnej wstępowaliśmy od czasu do czasu na piwo do baru, w którym były wielkie zielone parapety... To znaczy Dziadek wstępował na piwo, a ja dostawałam od czasu do czasu (!) do spróbowania pianki:) A jeśli nie wstępowaliśmy na piwo z pianka, to zatrzymywaliśmy się w parku i karmiliśmy wiewiórki. "Basia, Basia, Basia" wołaliśmy razem i wiewiórka (albo wiewiórki) przychodziły po orzeszka:)

Babcia Jasia natomist zawsze miała dla swojej wnusi (Anulinki-Pipulinki, hehehe) cos slodkiego... i to w czasach, kiedy o cos słodkiego, typu wyrób czekoladopodoby, nie było wcale tak łatwo. To Babcia, której chciało sie wstac o 4 rano (albo i wcześniej), żeby ustawić się w kolejce do rzeźnika, żeby wnusia miała w niedziele kotleta schabowego.... A ja potem wierciłam widelcem w tym kotlecie :( bo taki niejadek ze mnie był. Chociaż pajde chleba z podłą mielonką i musztardą wtryniałam z wielką chęcią - ot dziecko kryzysu:)

* * *

Below "set" number 2 - Grandma Janina and Grandad Joseph, my Mum's parents. Grandad used to pick me up from kindergarten (that is, if he was working morning shift on the day) and on the way back, we were popping for a minute into a local pub that - as I remember - had very big green windowsills. Grandad had a pint of beer, and I... was sometimes allowed (if I was really lucky) have a tiny try of the foam:) And if we didn't pop in for a beer, we were feeding squirels in the park...

Grandma always had something sweet hidden in the cupboard for her little grandaughter (and it's worth to mention that it was in times, when someting sweet was not very easy to purchase at all). She was a lady that didn't mind to get up at 4 am (or even earlier) to start queing at the local butcher's, so that her little grandaugther had a nice piece of pork loin for dinner... and the grandaughter was later playing up at the table, 'cause she was a bit of a poor eater. Although she would happily consume a thick slice of bread with some sort of low quality precooked meat product, and a thick layer of mustard on the top - oh well, a child of the crisis time, I say!

Szkoda, że już ich nie ma...

Wszystkim Babciom i Dziadkom - wszystkiego najlepszego, spełnienia marzeń i pociechy z wnuków:)

* * *

What a pity they are not around anymore...

and for all of you who are Grandmas and Grandad - have a happy day, enjoy your grandchilden, and may your dreams come true

photo

Ku pokrzepieniu żołądka... / Joyful tummy:)

2012-01-19T23:33:00.004Z

Kolażanka Ika napisała dzisiaj o swoim śniadanku:) Co ciekawe, Ika zjadła dzisiaj na śniadanie prawie dokładnie to co ja, przy czym ja nie dołączyłam do miseczki musli (50 gram) z niskotłuszczowym (hehe) jugurtem, granatu. Pomyślałam natomiast, że skoro już się tak konsumpcyjnie zrobiło, to zaproszę was na coś dobrego:) Może na jutrzejszy obiadek?

Propozycja numer jednen, to dzieło vonZeala, o wdzięcznej nazwie: wegetariańskie curry ogniste:) (Na marginesie: całość mieści się w około 220-250 kaloriach (nie za bardzo dokładne te moje wyliczenia niestety) + 75 kalorii w 50 gramach ryżu. Wyliczenia dotyczą jednej porcji).

Bedziemy potrzebować:

około pół słodkiego ziemniaka (mniej więcej 200 g)
około ćwiartki (mniej więcej 200 g) selera,
pół średniej wielkości oberżyny,
pół średniej cebuli,
jedną dośc sporą pieczarkę,
1 łyżkę stołową oliwy z oliwek (my używamy Light & Mild Olive Oil)
100 g jogurtu greckiego o niskiej zawartości tłuszczu
przyprawy: płatki chili, pół łyżeczki przyprawy curry, ćwierć łyżeczki garam masala, szczypta tymianku, sól, pieprz, szczypta czosnku (vonZeal użył czosnku w proszku);
jedną łyżke sosu sojowego, jedna łyżeczkę sosu z ostryg (można pominąć), kilka kropli sosu worcester, łyżka keczupu pomidorowego
około 100 ml wody
rukola i kolendra do przybrania
ryż

Na patelni podgrzewamy oliwę z oliwek, a nastepnie wrzucamy na to seler pokrojony w dość sporą kostkę (kostka wielkości około 1 do 1,5 cm), czosnek i tymianek,. Podsmażamy na dość dużym ogniu do momentu aż seler zacznie się brązowić. Dodajemy pokrojoną pieczarkę i cebulę oraz oberżynę i słodkiego ziemniaka (również pokrojone w kostkę). Mieszamy i podsmażamy jeszcze przez około 2-3 minuty. Następnie doprawiamy wspomniamymi powyżej przyprawami (ilość chilli zależy od tego jak bardzo ogniste curry chcemy mieć:).

W miseczce łączymy trzy sosy z keczupem i wodą, i mieszamy dokladnie. Miksturę wlewamy na patelnie, i gotujemy na wolnym ogniu do momentu aż woda odparuje (należy uważać aby potrawa nie wysuszyla się nam za bardzo) , a następnie dodajemy jogurt + jeśli trzeba, jeszcze troszkę wody i gotujemy przez jeszce 5 do 10 minut. Całość podajemy z gotowanym ryżem. Voila!

* * *

My blogging friend Ika wrote a post today about her breakfast. Funny thing is, she had exactly the same things for breakfast as I had, except I did not finished off a lovely bowl of muesli with yogurth with a pomegranate. Anyway I though, since she started all that thing with food, that I will invite you for something nice:) Maybe you could use it for tomorrow's lunch or dinner?

Proposition number 1 is made by vonZeal, and goes by a very picturesque name of "Fiery veggie curry". The whole thing is about 220-250 calories (I am not that good in counting calories... but I am trying, really:)) + 75 calories for 50 g of while rice (per serving). We will need:

half of sweet potatoe,
quarter of small celeriac,
half of a medium aubergine,
half a medium onion,
one rather big mashroom,
1 tbsp of olive oil (we use light and mild),
100 g of low fat Greek yogurth,
spices: chilli flakes, half tsp of curry powder, quarter tsp of garam masala, pinch of thyme, salt, peper, pinch of garlic
saes: 1 tbsp of soy sauce, 1 tsp of oyster sauce, few drops of Worcester sauce, 1 tbs of tomato ketchup
100 ml of water
rocket and coreander to garnish
steamed rice to go with the curry

In a frying pan heat the olive oil, then put in cubed celeriac (cubes should be about half an inch in size), garlic and thyme; cook on a hight heat until it starts turning brown. Then add roughly choped mashroom, onion, cubed aubergine and sweet potatoe. Keep tossing while cooking for about 2-3 minutes. Add the spices mentioned above.

Put the oyster, soy and Worcester sauce and ketchup in a bowl, add the water and mix thoroughly. Pour into the pan and simmer for about 15 minutes until it reduces (keep an eye on it so it doesn't dry up too much), then add the yogurth and a little bit more water and simmer for another 5 to 10 minutes.

Serve with white steamed rice. Voila!

Propozycja numer dwa została wykonana przeze mnie i nazywa sie nie mniej malowniczo: zawijas z tuńczykiem i jajem:). Kochani, to danie to już jest szczyt łatwości; na dwie osoby potrzebujemy: dwie tortille, puszkę tunczyka w wodzie, dwa jajka ugotowane na twardo, dwa liście sałaty lodowej, dwie łyżeczki majonezu light + jeden pomidor, pół pieczarki, pół ugotowanego buraka i ćwiartkę cebuli w celu stworzenia czegoś w rodzaju "sałatki do towarzystwa";)

Danie owo zawiera mało tłuszczu (cały tłuszcz pochodzi wlaściwie z żółtka i z majonezu, który jest w wersji light) i zamyka się w ilości 350 kalorii.

* * *

Proposition number 2 has been made by me, and is called equally sweetly "wrap with tuna and egg". Dear friend, this dish should probably win a prize in the easiest thing ever category:) For two people we will need: two tortillas, a can of tuna in spring water, two medium eggs hard boiled, two leaves of iceberg lettece, two teaspoon of light mayo + one tomato, half a mashroom, half a beetroot (boiled), quarter of an onion to create sort of "consort salad".

This dish has little fat and is around 350 calories.

Smacznego:)

A na zakończenie chwale się nowym rupiecianiowym nabytkiem: drewniany pojemnik na świeże zioła oraz maleńka solniczka i pieprzniczka.

* * *

Bon appetite:)

And at the very end I am showing off my new thrifty purchase: wooden box for herbs, and tiny salt and pepper pots.

PS. I am linking this post to Allison's blog party:

and at Mum of all Trades' Weekend Wonders party

Kolejny poniedziałek / Another Monday

2012-01-16T08:40:00.005Z

Halo, halo, drogie koleżanki:) Jak tam postępy? U mnie - muszę sie przyznać bez bicia - ten tydzień nie zaliczy sie do specjalnie udanych, hehe... Odwiedziny vonZealowego brata spowodowały wzmożone spożycie produktów wysokotłuszczowych (że też ja tak bardzo muszę kochać sery...), bogatych w cukry proste, oraz produktów, które co prawda tłuszczu nie zawierają w ogóle, natomiast ni stąd ni zowąd pieruńsko kaloryczne są, typu małe (w moim przypadku) piwko, czy likier kawowy.... :( No ale co tam, drobne podknięcia zdarzały się i będą się zdarzać zawsze:) Najważniejsze jest, że bilans - mimo wszystko - jest ujemny, choć w tym tygodniu to tylko -0.7 kilograma.... A czym Wy się pochwalicie, drogie członkinie "Poniedziałkowiego Klubu Dietetycznego"???

* * *

Hi there my dear friends:) Are you making progress? I have to admit, I have been a bit naughty this week:) A visit paid by vonZeal's brother resulted in slightly higher intake of products rich in fats (oh, why do I like cheeses so much), sugars (and why do I like sweeties so much) and also in products that do not have any fat at all, but for some reason are very rich in calories, like a little beer of coffee liquer.... Oh well, little falls along the way have been happening and will be happening to anyone, haha... The most important is, that I am going in the right direction, although last week it was only -0.7 kg in the right direction...

Photo - Internet

A porpos tłuszczy... chyba wszyscy wiemy, że są one totalnie niezbędne i absolutnie nie można ich wykluczyć z diety. Około 30% wszystkich przyjmowanych kalorii powinno pochodzić z tłuszczy. Należy również wiedzieć, że każdy jeden gram tłuszczy to 9 kalorii - ta wiedza pozwala nam obliczyć ile powinniśmy przyjmować tłuszczy dziennie. Przykład: deZeal obliczyła sobie za pomocą tego kalkulatora, że próbując zrzucić co nieco wagi, powinna dziennie przyjmować 1200 kalorii. 30% moich dziennych kalorii to zatem 360 kalorii, które powinny pochodzić z tłuszczy. Jeśli podzielimy to przez 9 (pamiętajmy, każdy gram tłuszczu to 9 kalorii), okaże się, że deZeal nie powinna przyjmować dziennie więcej niż 40 gram tłuszczy. To tak maksimum - będąc na diecie warto tę wartość zminiejszyć deczko (ja staram sie utrzymać w 35 gramach), pamiętając jednak, że nie jest wskazane przyjmowanie dziennie mniej niż 20% tłuszczy.

Oczywiście nie należy wypełniać zapotrzebowania na tłuszcz produktami takimi jak ciacha (mniam...), fryty, czipsy, a raczej produktami typu oliwa z oliwek, olej słonecznikowy lub z siemenia lnianego, ryby bogate w tłuszcze (łosoś, makrela, śledź), awokado, orzechy. Uważajcie na olej palmowy i olej kokosowy - zawierają one tłuszcze nasycone, które nie sa dla nas dobre.

I to by było na dzisiaj tyle:) Kolejny raport za tydzień....

Miłego tracenia balastu:)

* * *

Talking about fats...we all know that fats are necessery in our diet and we must not get rid off them. In fact, 30% of our calorie intake should be coming from fats. We also need to know that every 1 gram of fat is 9 calories. Knowing that, we can easily calculate the amount of fat we should eat everyday. Example:

deZeal (that's me, hehe) using this calculator found out, that if she wants to lose some weight, she needs to take in 1200 calories a day. 30% of that is 360. Now, if we devide it by 9 (remember, 1 gram of fat is 9 calories) we will realise, that my daily intake of fat is no more than 40 grams. Of course, when we are dieting, we can decrease this amount a touch, remembering though, that it is not advisible to take in less then 20% of your daily calorie intake coming from fat. We also must remember that it is not wise to fill your daily need for fat from products like crisps, fries, cakes, biscuits, which contain wrong (saturated and trans) fats. Instead we should eat oily fish (salmon, mackrel, herring), olive oil, sunflower oil, avocado, nuts, seeds. Be very careful with palm oil and coconut oil - they are high in saturated fats!

Have a great day:)

Sezon na szaliki:) / Scarves' season:)

2012-01-12T22:02:00.007Z

Jest zima, podobno... w domyśle pora roku z ujemnymi temperaturami, śniegiem, zawieruchą i innymi takimi. No i wieczory dłuższe, to i człowiek nie zawsze ma co ciekawego do roboty:) Mając zatem na uwadze fakty powyżej przytoczone, i nie spodziewając sie zupelnie zimy z temperaturami bynajmniej nie poniżej zera, dziergałam ci ja sobie fragmenty garderoby.

* * *

Apparently we have winter... a season that normally would come complete with "minus" temperatures, snow, blizzards and so on. And evenings are slightly longer, which means one not always has something partucularily interesting to do:) Taking that into consideration, as well as not expecting this winter being a little bit temperamental, I was knitting some pieces for my wardrobe.

O proszę, tu dla przykładu jest mój piękny szal zrobiony w połowie przez Ciocię Maję, a w drugiej połowie przeze mnie. Powstał on jeszcze w październiku, kiedy to odwiedzałam moje rodzime strony. Szal ów należy do gatunku tak zwanych szali motanych na okrągło, czyli takie to-to co to teraz modne jest. Muszę wam bowiem powiedzieć, że kiedy w październiku ubiegłego roku przebiegłam się parę razy po bielskich galeriach handlowych (no bo u mnie takich światowych galerii to w promieniu najbliższych 50 km nie uświadczysz), zamotane to-to na okrągło baaaardzo mi w oko wpadło i wypaść nie chciało, więc trza było zabrać się za dzieło tworzenia. Ciocia Maja, moja kochana, zakupiła motki dwa i druty dla swojej chrześnicy (czyli mnie) i zaczęła tworzyć. To tak w celu, żeby chrześnica, czyli ja, przypomniała sobie sztukę robienia na drutach. I tak wspólnymi siłami doprowadziłyśmy do powstania "zamotańca", który z dumą i radością noszę, mimo, że temperatury mocno na plusie.

* * *

Here for example you can see my lovely "neck-warmer" made half by my Aunty Maya, and half by me. In fact it was made in October during my visit to my hometown. I saw plenty of this type of scarf in numerous shopping galleries and I couldn't stop wanting one myself. So Aunty Maya purchased some lovely cream wool and knitting niddles and started the miracle of creation. And I was watching and reminding myself the art of knitting, haha:). And so, by mutual cooperation, a snood was born. I do wear it proudly and joyfully, even if the temperatures outside are not wintery at all:)

Po powrocie wymyśliłam sobie, że mała vonZealówna powinna mieć podobny modny dodatek garderobowy. I tak w ciągu kilku wieczorów powstał zamotaniec numer 2 - ten już całkowicie wykonany "tymi ręcyma", z dwoma warkoczami i ściegiem ryżowym w środku. vonZealówna dostała go w prezencie na gwiazdkę - dziób się jej ucieszył, więc chyba była zadowolona:)

* * *

After I came back home, I decided that Little T. should have a similar fashionable accesory in her wardrobe. And so within couple of evenings a snood number 2 appeared (this one made soley by me). Little T. was given it for Christmas - her faced beamed so I assumed she was quite pleased:)

Potem zdecydowałam się zrobić znowu coś dla siebie, co podpatrzyłam u jednej z blogowych koleżanek. No i tak robiłam i robiłam, i robiłam.... i zrobiłam za duże:( A że pruć mi się nie uśmiechało, to zszyłam początek i koniec, i tak powstal "zamotaniec" numer 3, który postanowiłam zapakować pod choinkę drugiemu przedstawicielowu młodego pokolenia (fotki nie za bardzo, bo dzieło dośc ciemne jest;). Reakcja była podobna, i choć "zamotaniec" nie jest noszony zbyt często przez Juniora (no naprawdę, nie mogę mieć pretencji, skoro na zewnątrz +10 prawie codziennie), to jest ktoś, komu moje dzieło numer 3 podoba się bardzo bardzo:)

* * *

Then I decided to make something for myself again, something that I found in the vast world of blogland. So I was knitting, and knitting... and knitting some more, until I realised I had knitted too much. And since unravelling was not what I had on my mind, I sewed the beginning and the end together and created snood number 3!!! I opted to use it as another Christmas pressie, this time for the other member of young generation. His reaction was similar to the one presented by Little T. and although the snood is not being worn all the time (can't really blame him, considering springlike temperatures outside), there is someone who love my snood more then anybody else:)

A to co chciałam zrobić, a mi nie wyszło, i tak zrobiłam tylko poźniej. I też pokażę, ale nie dzisiaj:) Ciąg dalszy nastąpi....

* * *

And the thingy I failed to make, I made later. I will show it to you too, but not today:) To be continued....

PS.I'm showing off my snoods at Allison's Catch a Glimpse Party

and at Delightful Order

and Kim's at Too Much Time on My Hands

Minął tydzień... / A week has passed :)

2012-01-09T08:10:00.001Z

Witajcie drogie koleżanki i koledzy (?) Dzisiaj mija tydzień od mojego postanowienia pt. "Trzeba Zrzucić Co Nieco".

Przez ten tydzień dużo poczytałam i dowiedziałam się między innymi, że osoba w moim wieku, moim wzroście, mojej płci, prowadząca taki sam tryb życia jak ja, i ważąca tyle co ja powinna dziennie przyjmować 1500 kalorii. To tak, żeby ani nie przybierać, ani nie chudnąć. Osoba, która chce schudnąć powinna ograniczyć przyjmowane kalorie o maksimum 500 kalorii dzinnie - w moim przypadku dzienna dawka kalorii wynosi 1200 kalori. To po pierwsze. Po drugie dowiedziałam sie, że nie można tracić wagi zbyt szybko, bo to nie prowadzi do niczego dobrego - jedyne czego można się dorobić to efekt jo-jo. Należy tracić nie więcej niż 1 do 1,5 kilograma tygodniowo...

Moi drodzy, uprzejmie donoszę, że po tygodniu przyjmowania około 1200 kalorii dziennie i kompletnie nie zmienionej aktywności fizycznej (czytaj: żadnej, jeśli nie wliczać to normalnych czynności typu spacer z psem) moja waga spadła o 1,5 kilograma :) Znaczy się, że zostało mi już tylko 7 do zrzutki:) O!!! A jak u was drogie koleżanki??? Pamiętajcie, że wspieramy się nawzajem!!!! :) Miro, Aggie, Nivejko i wszystkie bezimienne członkinie Poniedziałkowego Klubu Dietetycznego - wzywam Was do raportu :) W tajemnicy nadmieniam, że vonZeal rownież do nas dołączył!

A jeszcze wam powiem, że wcale specjalnie się nie ograniczam, nawet malutka czekoladka się trafia od czasu do czasu (chociaż fakt, że tylko jedna i że tylko malutka i że tylko od czasu do czasu, to akurat w moim przypadku jest wielkie ograniczenie, hahaha)! A "bycie na diecie" może być całkiem smakowite:) Wkrótce podam kilka naprawde pysznościowych, a przy tym bardzo prostych przepisów...

Trzymajcie się Babeczki (i Chłopaki?)!

* * *

Hello dear friends! It has been a week, since I made my Very Important Resolution to lose some unneeded balast:) During this week I did some research, and I learned (among other things) that a girl of my age, my height, weight and my phisical activity should take in around 1500 calories a day. That is if I don't want to lose or gain anything. A person who wants to lose some weight should reduce their calorie intake by about 500 (yet it is not advisiable to go below 1000 calories) - in my case my daily intake should be around 1200 calories. That's firstly. Secondly, I learned that it is definitely not a good idea to lose weight too quickly, as this leads only to the yo-yo effect. The optimum is to lose between 0,5 to 1,5 kilograms a week (1 to 3 pounds).

Having said that I would like to announce that after a week of 1200 calories a day (more or less) and completely unchanged level of phisical activity (that is none at all if you don't count walking the dog and normal everyday things) I lost 1,5 kilograms (that is 3 pounds)!!! Which means I have only 7 kilograms left to go:) Woohoo! And how are you doing, dear friends??

And I do have to tell you I have not restricted myself too much, really. I even allowed myself a tiny chocolate every now and then (although the fact that is was only one, and only tiny chocolate, IS a huge restriction in my case, hahaha). Also I found that "being on a diet" can actually be quite tasty ;) I am going to post some recipes (some invented by vonZeal, who decided to join me in the Very Important Resolutions) soon for you to try:)

Keep on good work!

* * *

Pół dnia bez deszczu... / Half a day without rain

2012-01-07T22:17:00.000Z

Moi mili... Moorlandowa kraina to kraina obfitości... w deszcz. Pada tu wiosną, latem, jesienią i zimą. Na okrągło! Zwłaszcza zimą. Toteż kiedy trafia się pół dnia bez deszczu, a do tego jeszcze z nieśmiało przebijającym przez chmury deszczowe słoneczkiem, nie należy marudzić, tylko brać psa i wyruszyć na spacer. Sprzątanie / gotowanie / pranie / prasowanie / inne (niepotrzebne skreślić) poczeka, deszcz - nie... Wróci już za kilka godzin!

* * *

My dear friends; The Moorland is an area that is very, very rich... in rain. It's raining here in spring, summer, autumn and winter... All the time! Almost :) Especially in winter!!! Therefore, when you are lucky enough to experience a half a day with no rain and - this is almost impossible ;) - a little bit of sun, you must not sloth, but grab the dog and go for a long walk. Cleaning / cooking / washing / ironing (choose the right answer) will wait... rain - will not!!! It will be back in just few hours!

Spotkaliśmy oczywiście rdzennych mieszkańców Moorlandowej krainy :) Deszcze im zupełnie nie przeszkadzają... choć w sumie pewnie też wolą pogodne dni i leżakowanie w słoneczku:)

* * *

We managed to meet two native inhabitants of the moorland. They don't seem to be bothered by rain at all, although I suppose they do prefer lounging in the sun:)

No i generalnie wszystko byłoby super... Kilka godzin bez deszczu, słońce... Tylko niestety nie da się ukryć faktu, że jak ciepie żabami to polne drogi zmieniają się w błotny tor przeszkód. Zgadnijcie jak wyglądał Dyzio po spacerku???

* * *

And altogether everything would be just perfect. A few hours of sun and no rain.... Unfortunately we all know that if it rains almost constantly for weeks, then lovely footpaths turn into muddy obstacle courses, haha. Guess how Diesel looked like after our long walk? :)

Życzę miłego weekendu. I słońca :)

* * *

Hope you all have a lovely and SUNNY weekend :)

Nadszedł czas... / Time has come...

2012-01-02T15:04:00.005Z

zapłaty za folgowanie sobie nadmierne podczas minionych świątecznych dni :( Po skonsumowaniu całkiem niemałych ilości tych:

* * *

to repent for unconditional indulgance during the last few days:( After consuming a lot of these:

oraz dosyć znacznych ilości tych:

* * *

and rather not too small ammount of these:

nie zapominając o tych:

* * *

not forgetting about these:

ani ogromnego wyboru tych:

* * *

and eating whole selection of these:

deZeal zauważyła nagły skurcz co poniektórych części garderoby. Szybko przypomniała sobie temperaturę w jakiej części owe były ostatnio prane.... nie, to nie to... może pralka się zepsuła??? Hmmmm... Może. Nie mniej jednak deZeal poniedziałkowego ranka zdecydowała się stanąć na wagę łazienkową i odważnie otworzyć oczy!

No cóż, moi mili, wieści nie są dobre... waga co prawda nie wrzasnęła z bólu, lecz pokazała cyferki, które deZeal wyjątkowo nie przypadly do gustu :)

Od dzisiaj zatem deZeal konsumować będzie głównie zestawy następujące:

* * *

deZeal (that's me) noticed sudden shrinkage of her clothing. She initially tried to put the blame on the temperature of washing and then on the washing machine itself, but decided it was probably not the case. So on Monday morning deZeal bravely decided to step on her digital bathroom scales and keep her eyes open! Well, my dear friends, the scales did not scream in pain, however the numbers it showed were not what deZeal was hoping for:)

Therefore, with a lot of sorrow, deZeal informs you that from today she is going to be consuming mostly these:

Nie moi mili, ja zdecydowanie za bardzo lubię jeść, żeby poddać się jakimś totalnym torturom dietetycznym. Mam zamiar głównie konsumować mniejsze porcje, no i trochę więcej sie ruszać:) Tak ciut, ciut więcej, nie za bardzo hahaha, żebym się nie zmęczyła, hahahaha. No i trochę ograniczyć słodkości i tłuszcze.

A jako inspirację i dowód że się da schodnąć, mam dla Was to (no dobrze, ona jednak robila nieco więcej niz tylko ciut ciut ruchu):

* * *

Well, I definitely like food to much to voluntarily agree on any of those totally terrible dieting tortures. My plan is to consume smaller protions and to move around a bit more, like do some exercise... maybe... Just a little bit... 'cause otherwise I will get tired, hahaha... And I do hope to cut out on sweets (not easy in my case:(, oh not at all!) and fats.

And as an inspiration and a proof that it is possible to lose some weight, I have this for you (ok, she did a bit more than just a little bit of exercising)

To jest moi drodzy Taralynn, młoda Amerykanka, która dzięki własnej pracy, uporowi, wsparciu, ale przede wszystkim cierpliwości dotarła do takich rezulatatów! Ja osobiscie nie wyglądam tak jak na pierwszym zestawie zdjęć, ani nie aspiruję do wygladania tak jak na drugim zestawie. Nie mniej jednak odwiedzam wirtualnie Tarę dość często, po to aby skorzystać z inspirujących zdrowych przepisów, i przypomnieć sobie że SIĘ DA:)

Zapraszam Was do odwiedzenia strony UndressedSkeleton. Dla tych, którzy nie znają angielskiego, kilka rad od mistrzyni odchudzania:

1. Znajdź motywację! Otocz sie ludźmi, którzy popierają zdrowe odżywianie.

2. Ruszaj się!!! Łącz ćwiczenia z relaksem, zmieniaj typ ćwiczeń i rutynę, słuchaj muzyki w trakcie:)

3. Pamiętaj, żywność o bardzo niskiej (albo zerowej) zawartości cukru i tłuszczów (sugar free, fat free) zawierają mniej kalorii, a najczęściej nie smakuje gorzej.

4. Znaczna część węglowodanów i kalorii jakiej potrzebuje nasz organizm powinna pochodzić z warzyw i owoców.

5. Staraj się ograniczyć czerwone mięso. Jaja i ryby są doskonałym źródłem białka.

6. Nie uzywaj oleju, soli, masła do gotowania potraw.

7. Ogranicz sól w posiłkach.

8. Pij chude mleko.

9. Doskonałym źródłem białka i wapnia jest twarożek czy jogurt (obydwa oczywiście fat free, a przynajmniej light)

10. Początkowo ogranicz spożycie suszonych owoców, orzechów, masła orzechowego aby zmniejszyć ilość przyjmowanych kalorii. Uwaga!!! Smakołyki te są zdrowe, ale kaloryczne, przez co spowalniaja proces utraty wagi.

11. Wykreśl z listy zakupów ser pełnotłusty!

12. Staraj sie nie jeść przez 9 rano i po 18 wieczorem (oczywiście dostosuj godziny do własnego stylu życia jeśli na przykład wstajesz o 5 rano albo chodzisz spać o 2 w nocy - nie ma sensu sie głodzić!!)

13. Przyjmuj dużo płynów (woda, herbata, kawa, napoje niskokaloryczne i niesłodzone).

14. Omijaj fast foody szeeeeeeeerokim łukiem!

15. Uważaj z sosami, keczupem, majonezem, itp.

16. Ostrożnie na zakupach. Jeśli coś jest w pudełku, niech tam zostanie :)

17. Zaczynaj dzień od zjedzenia połówki grejpfruta! To magiczny owoc, który pomaga spalać kalorie!

18. Kiedy nie możesz powstrzymać się przed skonsumowaniem czegoś słodkiego, spróbuj Nestle Fat Free Hot Coco (nie wiem czy ww. jest dostępne na polskim rynku, ale z pewnością znajdziecie jakis odpowiednik)

19. Zawsze miej przy sobie gume do żucia bez cukru.

20. Zpisuj wszystko co zjadasz - zdziwisz się co powoduje że nie tracisz wagi.

21. Stawiaj sobie małe cele; wyznacz sobie za cel utratę jednego kilogram, zamiast 25 - łatwiej się zniechęcić, gdy na efekt trzeba czekać zbyt długo.

22. Nie katuj się:) Raz w tygodniu przyznaj sobie nagrodę; zjedz coś co naprawdę lubisz: małą pizze, kawałek czekolady...

* * *

This is Taralynn, a young American girl, that thanks to her own hard work, support, but most of all her patience managed to reach her goals! I personally do not look like her in the first set of pictures, I also do no aspire to look as gorgeously like she does in the second set. But I do visit her website to browse through some lovely and healthy recepies and also to remind myself it is possible to achive your goal. Please do visit Taralynn - you never know, you might find something you didn't know you were looking for:) If you click here you will find some advice on what to do to lose a bit of weight (in the Polish version above I translated those, but decided there is no point to just copy them from English to English:))

PS. Buszując po sieci trafiłam na kalkulator, który pozowoli nam obliczyc ile kalorii dziennie przyjmować: Kalkulator. Wpisujemy wiek, płeć, wagę, wzrost (uwaga: tu trzeba w stopach i calach, niestety), stopień aktywności i otrzymujemy wynik: dzienne zapotrzebowanie na kalorie w trzech przypadkach:
1. Normalny (czyli nic nie mamy do zrzucenia)
2. Spalanie tłuszczu (czyli to co interesuje większość z nas)
3. Tryb ekstremalny, czyli super szybki spadek z wagi, którego oczywiście nie poleca się jako stała dietę. Skutek takiego zrzucania wagi jest oczywisty: jo-jo:)

* * *

PS. Browsing through the Internet I have found a calculator, which will help us count the amount of calories needed. We put our age, sex, weight, height and activity level and we get the result. Quite useful I suppose:)

2012...

2011-12-31T16:02:00.003Z

Oby każdy dzień nowego roku był dniem cudowym, pełnym pozytywnych doświadczeń i radosnych zdarzeń. Oby nie zabrakło Wam i nikomu z Waszych bliskich zdrowia i uśmiechu na twarzach. Oby słońce świeciło nawet w deszczowy dzień. Obyście nie musieli oglądać dna w portfelu. Oby nigdy nie opuszczała Was nadzieja. Oby się wiodło! Szczęśliwego Nowego Roku, Kochani :)

* * *

Should auld acquaintance be forgot,

and never brought to mind ?

Should auld acquaintance be forgot,

and auld lang syne ?

For auld lang syne, my dear,

for auld lang syne,

we’ll tak a cup o’ kindness yet,

for auld lang syne.

Happy New Year :)

Wszystkiego najlepszego :) / Happy birthday :)

2011-12-26T15:49:00.003Z

Cztery lata temu, 26 grudnia 2007 roku, na świat przyszła mala kulka, która 8 tygodni później zamieszkała z deZeal i nazwana została Duke Diesel of Devon (vel Dyzio, Dionizy, Dionizeldo, Dyzinek itd....).

* * *

Four years ago, on the 26th of December 2007, a most gorgeous little ball of fluff was born. 8 weeks later the fluff found his new home and was named Duke Diesel of Devon (or, quite simply, Diesel)

Mały szczeniaczek o błękitnych oczach skradł nasze serca w mgnieniu oka :)

* * *

A little pup with fabulously sky blue eyes, stole our hearts instantly...

Dyzio od wczesnej młodości zachwycał nieskazitelnymi manierami przy stole, a także brylował w każdym towarzystwie jako mistrz w robieniu min...

* * *

Diesel, since his very early puppiness, was showing fantastic table manners, but also was a party animal (sic!) bringing everybody to tears as a Master of Pulling Faces title holder :)

Słodziutki jak ciasteczko :) Taki milutki piesio do tulenia :)

* * *

Sweet cookie pup:) The most huggable babe ever :)

Poniżej Dionizy pierwszego dnia w nowym domu... tak bardzo był zmęczony mój mały chłopczyk doświadczeniami tego dnia, że z wrażenia zasnął z głową w misce z jedzeniem :)

* * *

Below you can see Diesel on the very first day in his new home.... he was soooo deadly tired with emotions that he fell asleep in his bowl... literally!

A dzisiaj czteroletni Pan Dionizy wygląda tak:

* * *

And today, four year old Mister Diesel looks like this:

I chociaż jest starszy, większy, ma cudowną grzywę, pantalony i imponującą kitę oraz co nieco zbyt dużo ciałka, to tak naprawdę nic się nie zmieniło w jego małej, kochanej łepetynce :)

* * *

And even though he is older, bigger, has a fantastic mane, long feathers (which we call pantaloons, hahaha) and fabulously impressive tail, and a little bit too much body weight, nothing has really changed in his furry little head, hahaha - he is still my silly little baby Diesel:)

Sto lat Dyziu!!!!!!

* * *

Happy Birthday Diesel:) !!!!!

Wesołych Świąt... /Merry Christmas

2011-12-23T22:31:00.004Z

Moi mili, pewnego rodzaju problemy komputerowo internetowe uniemożliwiły mi zagladanie na bloga. Mam jednak nadzieję, że problemy owe to już przeszłość... Tak samo jak i mam nadzieję, że najbliższe Święta spędzicie w spokojnej i rodzinnej atmosferze, a przez cały najbliższy rok nie zabraknie Wam zdrowia, radości, i dobrobytu. Wesołych Świąt:)

* * *

My dear friends, for a little while I was unable to visit this and your blogs due to unexpected connectivity problems:) I hope though those problems are long gone, just as I hope that you will spend the forthcoming Christmas in a loving and peaceful atmosphere, and you won't be lacking health, joy and prosperity throughout the whole new year. Merry Christmas :)

Migawki... / Snaps...

2011-11-14T14:53:00.006Z

Oj.... a to się blogowo wyleniuchowałam przez ponad dwa tygodnie, hahaha... Czy ktoś się stęsknił? :) Jestem już znów w Moorlandowej Krainie, i głupio mi strasznie, bo znowu się nie wyrobiłam... Tak to jest, że jak się przyjeżdza raz na jakiś czas w rodzinne strony, to człowiek lata jak z pęcherzem, żeby wszystkiego jak najwięcej... jak najwięcej nowych rzeczy zobaczyć, jak najwięcej osób odwiedzić. I znowu mi się nie udało zobaczyć wszystkich, z którymi zobaczyć się planowałam, za co bardzo przepraszam. I obiecuję, że następnym razem osoby te zostaną potraktowane priorytetowo!!!

* * *

Looks like I have been a bit lazy for last couple of weeks :) Anybody missed me? Well, anyway, I am back in Moorland Home (literally, and virtually haha) and I feel a bit bad, 'cause - as usual - I didn't have enough time to do everything I was planning while visiting my parents. As it always happens when one visits their old places, one is in a rush to do the most. To see the most, to visit the most. And again I didn't managed to see all my friends I was going to... So sorry :( I do promise to treat these people with priority next time I'm there though!!!

Ponieważ podróżowałam tym razem jedynie z bagażem podręcznym, nie mogłam zabrać ze sobą aparatu fotograficznego, który dość znacznych rozmiarów jest, hahaha... Dlatego też nie zrobiłam jakiejś oszałamiającej ilości zdjęć mojego pięknego miasta rodzinnego, jedynie kilka, szybko pstrykniętych telefonem miejsc, które szczególnie mi się spodobały:)

Po pierwsze nasz piekny teatr... no cudny budynek po prostu :) Kiedyś wyglądał tak jak powyżej (zdjęcie wygrzebał deZealowy Tata gdzieś z sieci lata temu, kiedy jeszcze nikomu do głowy nie przychodziło, żeby sobie zapisać źródło, a o Pintrest tym bardziej nikt jeszcze nie słyszał:)) Teraz wygląda tak:

* * *

As I was travelling only with hand luggage this time, I couldn't take my rather big camera with me (well... I probably could, but that would have meant, I'd have to wear the same clothes for over two weeks). Therefore I didn't take crazy amount of pictures of my beautiful hometown. Just a few snaps taken with a phone (!) of the places I particularily liked:)
Firstly, our gorgeous theatre. What a stunning building that is! Decades ago it used to look like at the photo above (this picture has been found on the net by my Dad long ago, when nobody was thinking about saving the source - sorry). Now the theatre looks like this:

Teatr Polski w Bielsku i placyk przed nim jest od wieków jednym z ulubionych miejsc nowożeńców. Przyjeżdzają sobie oni w swoich ślubnych ubrankach (czasem w soboty ustawiają się kolejki młodych par oczekujących na możliwość zrobienia sobie zdjęć! haha) i się fotografują. Od niedawna nie muszą już stać, tudzież przechadzać się, ponieważ z myślą jak sądzę o nich między innymi, powstała specjalna ławeczka. Została ona wykonana przez bielską artystkę Lidię Sztwiertnię, nazywa się "Ławeczka Zakochanych" i jest przecudnej urody! No i tak sobie zakochani teraz zasiadają i fotografują przed teatrem:

* * *

The Polish Theatre in Bielsko (that the official name of our theatre) has been for ages one of the favourite spots for wedding photography. Newly-weds come in their wedding clothes (sometimes on Saturdays you can experiance queues of brides and grooms waiting for their turn!!) and have their photos taken. Now they don't have to pose standing or walking anymore, because... they have a special bench! The bench has been made by local artist - Lidia Sztwiertnia, it is called "Lovers bench" and is totally gorgeous! So now those that are in love can sit on it together and be photographed! Like this:

Jeszcze kilka szczegółów ławeczki :) (dwa pierwsze zdjęcia są autorstwa mojej cioci - Mai)

* * *

Few more details of the bench :) (first two pictures have been taken by my aunt - Maja)

Fajna, nie? Ale lecimy dalej :)
Przed jednym z centrów handlowych, a konkretnie przed SFERĄ II goszczą bohaterowie mojego dzieciństwa. No to jakże mogłabym nie zostać sfotografowana z dwoma kumplami: Bolesławem i Leopoldem (tudzież Karolem)...??? No dobrze, może co nieco zbyt oficjalnie, z Bolkiem i Lolkiem po prostu???? Proszę bardzo, tyle lat już mają na karku, a nic się nie zmienili, hahaha:

* * *

Lovely isn't it? But let's see more:)
In front of one of the huge shopping centres, and more precisly in front of SFERA II I was able to meet two friends from my childhood. I simply could not resist having a picture with them two, gorgeous boys, Bolek and Lolek (I should explain here that Bolek and Lolek cartoon was extremely popular in Poland (though not only), and it has been actually made in The Cartoon Studio in Bielsko-Biała. Underneath the picture you can see a sample of the cartoon, please, do take time to watch it - it is really great, with lots of moral and educational values! and so different from what kids watch these days)

Wreszcie, udało mi się też w drodze powrotnej z Cieszyna zahaczyć o Ustroń. Musiałam koniecznie, bo w Ustroniu powstał mural, który bardzo chciałam zobaczyć. Mural ów został namalowany na budynku biblioteki i przedstawia wnętrze biblioteki w Dublinie. Bardzo ciekwawe dzieło!

* * *

Finally, I managed to pop in to Ustroń when coming back from Cieszyn. I really really needed to go to Ustroń, because there was something there I really wanted to see:) It is a mural on the outside of Ustroń's library - the painting shows inside of the Dublin Library. Worth seeing :)

A jutro zaproszę Was na ciacho:) Miłego dnia!

* * *

And tomorrow I will invite you for a cake:) Have a good day!

Bukiet panny młodej... :) / A bouquet for a bride :)

2011-10-28T09:14:00.008+01:00

Jak pewnie niektórzy z Was wiedzą, a zwłaszcza ci, którzy przeczytali poprzedni post, w niedzielę moi rodzice obchodzili 40 rocznicę ślubu. Wiadomo, że panna młoda musi mieć bukiet ślubny, tak? No więc mając powyższe na uwadze, siostra deZealowego Taty, a moja chrzestna i ja stworzyłyśmy taki bukiet dla niedzielnej panny młodej. Muszę przyznać, że kolorystycznie bukiet bardzo współgrał z suknią deZealowej Mamy ze ślubu cywilnego, którą nawiasem mówiąc wytargałysmy z szafy:) Niestety, nie została ona przymierzona... powiedzmy, że jedynym (hehehe) powodem nieprzymierzenia, był fakt, że suknia była bardzo zakurzona i nie nadawała się do założenia, hahaha ;) Natomiast nieoficjalnie proponuje zerknąć na zdjęcia młodej panny z poprzedniego posta i zastanowić się jak wiele z nas mogłoby wcisnąć się do takiej sukienki - ja raczej nie za bardzo :):)

A oto on.... (na zdjęciu tego nie widać, ale łodyżki różyczek zostały pięknie owinięte atłasową wstążką, tak jak powinno to być w prawdziwym bukiecie panny młodej hahaha)

* * *

Some of you, and especially those who read my previous post, might know that my parents celebrated their 40th wedding anniversary last Sunday. And we all know that a bride MUST have a beautiful flower bouquet, don't we? So... my dad's sister (and my godmother) and myself made such a bouquet :) I do have to say the bouquet went more than very well with one of my mums wedding dresses, which - by the way - we found on Sunday in a forgotten wordrobe.... Unfortunately noone decided to try it on. Let's say the only reason for not doing so was the fact that is was really coverd with dust... ;) But just have a look at my mums pictures from my previous post and decide for yourself how many people would be able to squash into her dress from those days, haha...

And here we have the bouquet...

Wiem, że w sieci można znaleść wiele tutków na temat róż z liści, ale powiem szczerze, że nie chciało mi się szukać, a że aparat miałam pod ręką, a do zrobienia jszcze dużo (mama wymyśliła, ze chce wianki na Wszystkich Świętych z takich róż właśnie), to zrobiłam mój własny :) Otóż do zrobienia róż potrzebujemy klonowe liście. Właściwie to można wykorzystać inne, ale klonowe są najlepsze. Są dośc duże, cudnie kolorowe, i dość miękkie (oczywiście mówiemy tu o świeżych liściach, które dopiero co spadły z drzewa, a nie o zbiorze zeszłorocznym, bo te napewno miękkie już nie będą :)

* * *

I know you can find lots of tutorials for making these roses, but to be honest I couldn't be bothered to search (yes, I am terribly lazy), and as I had a camera next to me and still lots of roses to do (my mum wants some more (like hundreds I think) to make wreaths from them), I decided to prepare my own tutorial:)

So... to make leaf roses we need maple/acer leaves. Apparently we can use any type of leaf, however the maple ones are the best because they are quite big, fantastically colourfull and pretty soft - of course we are talking about leaves freshly fallen of a tree, and not about last years leaves; they surely wouldn't be soft anymore, hahaha :)

Każda róża składa się z trzech, czterech, czasem pięciu liści. Zależy to głównie od wielkości liści, jak i wielkości samej róży. Zaczynamy od w miarę niewielkiego liscia, składamy go delikatnie na pół, zwykle matową stroną do środka, chyba że liść ma wyjątkowo piekny układ żyłek. W każdym razie zawsze staramy sie aby bardziej efektowna strona liścia była na zewnątrz. Następnie zwijamy. Kiedy zwiniemy pierwszego liścia na kształt rozwijającego się pączka róży, bierzemy kolejny liść. Składamy go na pół i owijamy nasz "pączek". I kolejny, jak na zdjęciach:

* * *

Every rose is made from three, four, sometimes five leaves. It depends on the size of leaves, but also on the size of a rose itself. To start, we take one of the smallest leaves and fold it gently. We usually fold it the matt side inside, although if the leaf has very pretty pattern of vains on the bottom side we can of course use the matt side instead. Anyway, we always use the most attractive side of the leaf to make our rose. After folding the leaf, we roll it to shape of a opening rose bud. Then we take another leaf, fold it, and roll it around our "bud", And so on, as on the photos:

I tak dodajemy kolejne liscie, aż osiągniemy zadawalający nas wynik:) Kiedy liściana róża wygląda tak jak chcemy, bierzemy cieniutki drucik albo nitkę i mocujemy wszystko tak, aby nam się nie rozpadło:)

* * *

And then another leaf untill we are pleased with the shape and the size of our rose. Then, we need to secure the rose with a thin wire or a cotton thread.

Bardzo to proste, a jakie efektowne!

* * *

It is so very simple, and how effective!!!

Zachęcam do zbierania klonowych liści w czasie jesiennego spaceru i życzę Wam moi mili miłego i słonecznego dnia:)

* * *

Let's gather some maple leaves my friends, and make some lovely roses:) Have a fantastic day!

PS. I am linking my ecological (haha) bouquet for a special bride to Allison's party at A Glimpse Inside and to Weekend Wonders:)

40 lat.... / 40 years....

2011-10-23T06:00:00.006+01:00

23 października 1971 roku, 40 lat temu, deZealowa Mama i deZealowy Tata stanęli razem przed ołtarzem i przysięgli sobie w obecności rodziny, przyjaciół i znajomych miłość, wierność i uczciwość małżeńską oraz że się nie opuszczą aż do śmierci...

* * *

On 23rd of October 1971, exactly 40 years ago, my parents exchanged their wedding vows; to have and to hold, from that day forward, for better, for worse, for richer, for poorer, in sickness and in health, until death do them part...

I żyją długo i szczęśliwie.... A oto Oni po 40 latach, wciąż zakochani :)

* * *

And they have lived happily ever after:) Today, after 40 years, still in love....

Wszystkiego dobrego, niech się Wam spełniają marzenia, a każdy dzień upływa w zdrowiu, radości i spokoju:)

* * *

I would like to wish my parents all the best, may all their wish come true, and every day is full of good health, joy and blessings:)

Worek z inspiracjami / Bags of inspiration

2011-10-12T19:02:00.002+01:00

Ten post miał się już pojawić u mnie bardzo dawno temu:) Ale jak to zwykle bywa, jakoś tak się do tej pory nie złożyło... no to składa sie teraz. Dzisiaj zapraszam wszystkich, a zwłaszcza tych, którzy jeszcze nie słyszeli, do worka z inspiracjami:

* * *

This post was supposed to appear in Moorland Home long time ago, but as it often happens there was always something that made me change my plans. But finally, here we go: today I would like to invite all of you who haven't found yet to explore a place of ideas!!!

Pinterest jest cudownym wynalazkiem. To wirtualny notatnik, w którym możemy przechowywać inspirujące nas fotografie, a nawet filmiki. Koniec z tworzeniem folderów i podfolderów pod tytułem "inspiracje" i koniec plucia sobie w brodę, ewentualnie niepralamentarnego bluzgania, kiedy to okazuje się, że awaria komputera skutkowała koniecznością formatowania dysku, a o zapasowej kopii jakoś tak się nie pomyślało... Teraz wszystkie zdjęcia, jakie nas zaciekawią w trakcie internetowych podróży możemy umieścić właśnie tu!! W Pinterest:) Jak dla mnie bomba, moi mili, nie mniej jednak czuję się w obowiązku zaznaczyć, że jest to bomba baaaaardzo uzależniająca (przynajmniej w początkowym okresie jej używania i przynajmniej dla jednostek charakteryzujących się osobowością wysoce podatną na uzależnienia, hahaha)

Zainteresowani? To proszę bardzo, otwieramy stronkę główną, i ubiegamy się o zaproszenie! O tak, moi mili, Pinterest to miejsce bardzo ekskluzywne i - aby stać się jego członkiem - należy zostać zaproszonym. W tym celu należy kliknąć na czerwone pole "request an invite", wypełnić o co proszą i czekać na zaproszenie:) Inną opcją jest poinformowanie mnie (na ten przykład w komentarzu), że takie zaproszenie mam wam wysłać (uwaga, żeby to zrobić, będę potrzebowała adresik mailowy). A jak już staniecie się członkami tego klubu ekskluzywnego to hulaj dusza, piekła nie ma, hahahaha.

* * *

Pinterest is a very smart invention indeed! It is like a virtual notebook in which we can store inspiring photos or even videos! That means the end of our computer disks full of folders and subfolders all called Inspiration, Inspiration_1, 1Inspire... and so on:) It also means the end of naughty words coming out of our mouths when we discover that this little computer problem we had could only be fixed by formatting it and - as usual - we forgot to create copy of our inspirational folders beforehand, hahahaha:) Now, all those file that catch our interest while browsing the Internet can find their place just here; on Pinterest:) As far as I'm concern it is a fantastic place, but I do hae to warn you, it is a very addictive place as well (particularily at the beginning of your pinning activity and particularily for individuals with highly addictive personality:)

Are you interested? So here we go: we open the main page and we request an invite. Oh yes, my dear friends, Pinterest is like an exclusive club - you need to be invited to be a member, lol. Alternatively, you can inform me you want to join, send me your email (e.g. in comments) and I will invite you myself:) And then, when you are finally a member, you can start befriending Pinterest.

O proszę, tu dla przykładu screen z mojego osobistego Pinteresta. Jak widać, mMożemy utworzyć sobie niezliczoną ilość kategorii, i do tych kategorii wrzucać sobie interesujące nas fotki. Ale żeby to było możliwe musimy najpierw zainstalować sobie narzędzie szpilkujące, czyli "pin it button". Jest to czynność bardzo prosta: po zalogowaniu, klikamy na "ABOUT" w prawym górnym rogu, a następnie na "PIN IT BUTTON" Wówczas pojawi się bardzo szczegółowa instrukcja jak taką szpileczkę sobie zainstalować na naszym komputerze:) Czyli tak: klikamy prawą myszką na "PIN IT" znajdujący się na błękitnym pasku, i klikamy "DODAJ DO ULUBIONYCH". I to właściwie cała filozofia (aaa, jakby wam coś komputer marudził, że może to-to niebezpieczne jest, i czy aby napewne chcemy kontynuować, to komputerowi mówimy, że ma nie wymyślać, tylko instalować i kropka!)

* * *

Below, just for example purpose, you can see a screen from my personal Pinterest board. Once you are a member you can create a number of categories in which you will be storing your inspiring files. To be able to pin, you have to instal "pin it" button first; it is very simple though:) After logging in you need to click ABOUT (right top corner) and on scroll down menu click "PIN IT BUTTON". Now you will see a very simple instruction how to install the button! Really, piece of cake, it takes litereally 5 seconds!

Fajna rzecz, ten Pinterest. Powiem Wam na przykład, moi drodzy, że od pewnego czasu nie używam już Googla w poszukiwaniu jakichkolwiek inspiracji. Kieruję się natomiast bezpośrednio do Pinterest. Przypuśmy na przykład, że chcemy sobie zrobić wieniec na Halloween, a pomysłu brak. Wpisujemy sobie zatem do wyszukiwarki "helloween wreath" (Pinterest jest stroną anglojęzyczną, co może niektórych zniechęcić, ale niekoniecznie - osoby nieznające języka angielskiego zawsze mogą sobie pojedyncze słowo, czy dwa wyszukać w słowniku online, prawda?). A oto wynik wyszukwania:

* * *

It is such fun, this Pinterest. I have to tell you that for quite a while now I have not been using Google or anything else like that when I'm searching for any sort of inspirations - I go straight to Pinterest. Let's say for example, that we want to make a halloween wreath but seem to be lacking ideas. We go to Pinterest, put "halloween wreath" in the search box, and browse through the results....

Przypuśćmy, że spodobał się nam ostatni wieniec w pierwszym rzędzie. Klikamy zatem na jego fotkę i proszę:

* * *

Now, let's say we like the last wreath in the first row. Here is what we get after clicking on it:

Mamy nie tylko indywidualną fotkę naszej inspiracji, ale również bezpośrednie źródło (w prawym górnym rogu nad zdjęciem), z którego owa fotka pochodzi. Na tyle bezpośrednie, że po kliknięciu na źródło zostaniemy przekierowani do posta, z którego zdjęcie zostało zaczerpnięte! Super, prawda??? Po pierwsze widomo komu dziękować za inspirację, a po drugie dość często w takim poście można doszukać się tutoriala:)

To co kochani? Szpilkujemy???

* * *

We get not only the individual photo of the wreath, but also a direct source (right, top corner above the picture) of the photo. When clicked on it, your will be taken directly to the source, so you know who to pay credits for your inspiration. And when I say directly I mean not only the blog it comes from (if it does come from a blog, that is), but to a particular post on this blog and I don't have to add, that quite often you might find a tutorial there, do I?, lol! Isn't that just great????

So, dear friends??? Shall we start pinning???

Projekt schody - część druga / Project STAIRS - part 2

2011-10-06T11:19:00.007+01:00

Drodzy Państwo, dzisiaj na tapecie schody:) Schody zostały prawie ukończone i cieszą moje oczy, jak mało co:) Prawie, bo wciąż zastanawiam się nad położeniem jeszcze jednej warstwy bejcy (a właściwie vonZeal się zastanawia, bo to on bejcował i chyba mu się chce jeszcze, hahaha - jak dla mnie kolor jest w sam raz!). Daję sobie/vonZealowi na te przemyślenia czas do niedzieli, a potem albo lecimy z jeszcze jedną wartwą, albo od razu siup!, warstwę (albo dwie) lakieru i wykończenie brzegów. Tak więc - schody są prawie gotowe:)

* * *

Dear friends. Today, as it says ~~on the tin~~ in the title, post about my stairs. The stairs are almost finished now, and they do fill me with joy! I said almost because I am still considering putting one more layer of stain on them (or more precisly, vonZeal is considering - he was staining and I think he hasn't had enough yet, hahaha - for me the colour as it is, is purrrrrrfect). Well, anyway, he has time till Sunday to come to any conclusion, and then it will be either one more layer of stain, or straight poliurethane and caulking the edges. So, the stairs are nearly finished:)

O moich przemyśleniach i walkach z Panem Strachem i Panem Sumieniem, a także o męskiej decyzji vonZeala i drapaniu schodów pisałam tutaj. Potem było bejcowanie stopni:) Po pierwszej warstwie schody wygladały tak:)

* * *

I wrote about my inner fight with Mr Doubt and Mr Conscience, and about the most sensible decision made by vonZeal, and scraping the stairs here. Then vonZeal started staining. After the first layer my stairs looked like that:

W tej chwili na schodach są trzy warstwy bejcy. Pierwsze dwie kładzione były gąbką, ostatnia pędzlem. Potem położona została wstępna warstwa białej farby na podstopnie:) A potem przyjechali vonZelowa Mama i vonZealowy Tata, więc projekt SCHODY został odłożony na ciut później - no przecież nie będziemy tracić czasu na schody, jak rodzina raz na rok przyjeżdża:).

I wreszcie wczoraj zdecydowałam zakończyć (prawie) mój schodowy projekt. Oblepiłam schody taśmą maskującą - zupełnie nie wiem po co; zawsze narobię więcej bajzlu z taśmą, niż bez niej (tak też było w tym przypadku, dlatego po wartwie lakieru będę musiała jeszcze raz wykończyć brzegi, hahaha).

* * *

At this moment there are three layers of stain on them. First two were done with a sponge, the last one with a brush. Then we put white primer on the risers. And then deZeal's parents came to visit and project STAIRS had to be put aside. Surely one can't waste time on things like stairs, when one's family is visiting!

And finally, yesterday I decided to finish my project. I put some masking tape on the threads (I have completely no clue why I did it - I always make so much more mess with masking tape than without! It was the same this time, and that's why I will have to caulk the edges, hahahaha)

A teraz - po trzech warstwach farby do drewna w kolorze ANTIQUE WHITE SATIN jest tak. I nie wiem jak Wam, ale mnie się baaaaardzo podoba:) Schody po bejcowaniu pokazały charakterek, który mi osobiście całkiem odpowiada:) Pamiętacie moje schody po zerwaniu wykładziny? Na środku miały niemalowany pas... i ten właśnie pas - pomimo szlifowania schodów - po bejcowaniu jest o pół tonu ciemniejszy. Jak dla mnie wygląda to OK. Dzięki bejcy na światło dzienne wyszły też niedoskonałości drewna, co również mnie cieszy, są dziury, dziureczki, wgniecenia i zadrapania.... taki "distressed look":).

* * *

Now, after three layers of painting (colour ANTIQUE WHITE in satin finish) my stairs look like that... Don't know what you think, but I honestly like them! Really, really!!! The stain gave them so much more character, which I really adore:) Do you remember the stairs after vonZeal ripped the carpet off? They had that unpainted stripe in the middle... this stripe after staining (even though the stairs had been sanded) is still just a tiny bit darker. I think it looks fine. Also, you can see all the imperfection of the wood: wholes, scratches... Totally distressed look:) GREAT, hahaha...

A tu proszę, schody w lustrze... vonZeal miał wizje artystyczne:)

* * *

My stairs in the mirror, hahaha (vonZeal was being creative:)

I wreszcie, tak jak być powinno, czyli wersja before i after:

* * *

And finally, BEFORE and AFTER photos:)

No i co myślicie moi mili? Podoba się? Mnie się podoba, i jak widać nie jestem osamotniona w moim zachwycie, hahaha.... Dyzinek mój juz sie zaprzyjaźnił z jednym ze schodów:)

Miłego dnia:)

* * *

So, what do you think? I love them, even though they are not perfect. And I will tell you that I'm not the only one:) Diesel got friendly with one of the stairs already (and no, I did NOT force my dog to lay down there, hahahaha).

Have a great day:)

PS. I'm linking my stairs to Sarah's (who is the reason of this transformation) Before & After linking party

to Weekend Wonders:)

and - of course - to Traci's Best DIY Project of October party (go and have a look there - you will be soooooo inspired:)

Małe wycieczki (część 3)... / Out and about (part 3)

2011-10-03T10:54:00.006+01:00

DeZealowa Mama i deZealowy Tata są właśnie w drodze na lotnisko. Już mi smutno... Dlatego na pocieszenie kolejny post z okolicznych wypraw krajoznawczych. Tym razem jeden post z dwóch wycieczek, jako że obydwie były wyprawami po Dartmoor. Pierwsza to kamienny krąg Scorhill. Jest to niezwykle urodziwe miejsce... jest cicho i spokojnie. O, proszę:

* * *

DeZeal's parents are just now on their way to the airport and I feel sad already:( Therefore to cheer myself up a bit I'm going to write another post about our little trips. This time I will include two trips, as they both were trips around Dartmoor... The first one was a Stone Circle in Scorhill. It is a lovely place indeed... peace, silence and beauty of the unspoilt world is all around you:

Od kamiennego kręgu dzieli nas bardzo niedaleki spacerek do Wallabrook. Również i tutaj nie unikniemy kamieni, choć nie są one ułożone w krąg. Są kamienie małe i są kamienie duże:)

* * *

From the stone circle there is only a short stroll to Wallabrook. Lots of stones can be found here as well, although these are not laid in a circle:) You can find small stones, and quite big stones (I suppose some of them can be rolling stones, too, hahaha)

Ten poniżej na przykład ma ponoć właściwości uzdrawiające. W celu uzdrowienia należy się przedostać przez dziurę w kamorku. My zdecydowaliśmy jednak, że nie będziemy próbować:)

* * *

This one for example is suppose to be a healing stone. To use its healing abilities one has to climb through the hole in the stone. We decided not to try though:)

A poniżej kamienny (tak, tak) most, po którym można przedostać się na drugą stronę Wallabrook:)

* * *

And underneath a clapper bridge (yes! it is made of stone as well), which you can use to cross the brook:)

Znaleźliśmy też miejsce obfitujące w grzyby. Były grzybki jadalne, i kompletnie niedające się do spożycia:) Grzybki małe i grzybki całkiem spore:)

* * *

We also visited one of vonZeal's secret spots - "mushroom stores". There were lots!!!!! There were edible ones and ones you would not like to put on your plate:) There were little ones, and quite big ones...

Niektóre grzybki były, powiedziałabym, całkiem ogromne:)

* * *

Some of them were pretty enormous:)

Znalazło się też trochę czasu na krótki odpoczynek w cieniu darmoorskich drzew. Towarzystwa dotrzymywały nam dwa urocze zwierzątka:)

* * *

We manage to find some time to have a quick rest in the shade of Dartmoor trees, where we were accompanied by two lovely creatures:)

A swoją drogą popatrcie. Przez całe lato w Moorlandowej Krainie było zimno i padał deszcz - było to najgorsze lato, jakie pamiętają najstarci dartmoorscy "górale". A tu proszę, przyjechali sobie deZealowi rodzice i pogodę iście letnią przywieźli:) Mam nadzieje, że nie zabrali jej dzisiaj ze sobą z powrotem...

* * *

By the way, I really don't understand it. This was absolutely the worst summer ever in Moorland Home. It was cold and rainy since May (in fact it was officially the wettest summer on record!). Really. And then suddenly deZeal's parents are coming to visit and they bring weather good enouth for shorts, vest and sandals!!!! Crazy:) I will never again laugh when they say they will bring the weather with them, hahaha:) I just hope they did not take it with them back today :/

________________________________________________________________________________

Kolejna wyprawa to PowderMills niedaleko Postbridge. Niegdyś mieściła się to wytwórnia prochu, i właśnie ruiny tej fabryki zdecydowaliśmy się zobaczyć:) Zanim jednak udaliśmy się na zwiedzanie tychże ruin, uraczyliśmy się pyszną gorącą czekoladą w Powdermills Pottery. Warta podziwiania była nie tylko czekolada, ale również kubki w których została podana - to ceramika w tam właśnie miejscu wytwarzana.

* * *

A goal of another trip was gunpowder factory (or rather its ruins) near Postbridge. Before we set of to visit the ruins though, we spend some time enjoying a scramptious cup of hot chocolate in Powdermills Pottery (and I do have to say it was the best cup of chocolate I had for quite a while! - maybe because it was Green and Black's). Another thing worth admiring was pottery that is produced in this place. Really pretty:)

A potem juz spacerkiem udaliśmy się na zwiedzanko ruin fabryki. Rzeczona fabryka czynna była w latach 1844-1897. Proch wytwarzano z mieszanki saletry (azotanu potasu), węgla drzewnego i siarki proporcjach 75%, 15% i 10%. Saletra była importowana (głównie z Indii), podobnie jak siarka (ta pochodziła z Włoch), węgiel drzewny był natomiast wypalany w kominach, które możemy podziwiać do dzisiaj...

Składniki do wytworzenia prochu były mielone w specjalnych młynach - dzisiaj z młynów zostały jedynie bardzo grube ściany - wiadomo, ściany muszą być grube aby przetrwały ewentualne eksplozje... Dachów nie ma, bo dachy - znowu, ze względu na specyfike budynków - były bardzo lekkie i wykonane z lekkiego drewna i smoły (w razie eksplozji dach po prostu wylatywał w powietrze zamiast spadać na robotników); koła mielne niestety sie nie zachowały :(

* * *

And then we took a walk to visit the ruins. The gunpowder factory was operating in 1844 to 1897. The gunpowder was made from ground saltpetre (imported from India), chorcoal and sulphur (imported from Italy). Chorcoal was made from locally grown wood and burned in the chimneys we can still see today. The ingredients were ground separately in a mill house. Today millhouses consist only of the very thick walls - well, the walls do need to be thick to contain any accidental exploasion. The roofs are gone, since they (again due to type of these buildings) - were very light and made of light wood and tar; in case of any exploasion the roof would just blow off rather than colapse onto the workers. Mill wheels unfortunately did not survive...:(

I jeszcze kilka zdjęć czarno białych, na których fabryka prezentuje się wyjątkowo fotogenicznie:)

* * *

And few more black and white photos. The factory looks especially photogenic in these:)

A teraz już macham do was i życzę miłego poniedziałku, a deZealowej Mamie i deZealowemu Tacie życzę miłego lotu:)

* * *

And now I am waving good bye for now and wish you a happy Monday, and for deZeal's parents I wish a happy and pleasant flight home:)

Małe wycieczki, część 2... / Out and about, part 2

2011-09-30T19:34:00.003+01:00

Kolejna wycieczka to wyprawa zagranicę:) Za granicę hrabstwa naszego do hrabstwa Kornwalią zwanego:) O Widemouth pisałam już wcześniej, ale jako że totalnie uwielbiam to miejsce, postanowiłam pokazać je deZealowej Mamie i deZealowemu Tacie "na żywo". Też im się podobało:)

* * *

Today's trip is a trip abroad:) Across the border of beautiful Devon to equally beautiful Cornwall. I had written about Widemouth before, but since I really love this place and do recharge my battery there, I decided to show it to my parents "in flesh". They loved it too...

Dionizy oczywiście był zachwycony:)

* * *

Diesel was in his element:)

Po ładowaniu akumulatorów w Widemouth udaliśmy się do Bude. Cóż za urokliwe miejsce! DeZealowi rodzice wraz z vonZealem w pierwszej kolejności zwiedzili kościół, deZeal z Dionizeldem czekali na zewnątrz, jako że z niezrozumiałych mi przyczyn, nasi czworonożni bracia mniejsi nie mają zezwolenia na przebywanie na terenie kościoła:)

* * *

After charging our batteries in Widemouth we went to Bude. What a beautiful place! DeZeal's parents and vonZeal visited a gorgeous church, while deZeal and Diesel were waiting outside - for some reason our four legged friends are not allowed at the church ground.

A potem cieszyliśmy oczy innymi widokami:)

* * *

And then we enjoyed other lovely views:)

Ach, jaki cudny był to dzień, jaka kapitalna wycieczka!

* * *

Ah, what a lovely day it was, and what a fabulous trip!!!

Małe wycieczki (część 1)... / Out and about (part one)...

2011-09-29T18:52:00.003+01:00

Jak pewnie niektórzy z was wiedzą tydzień temu do Moorlandowej Chałupy zawitali goście w osobach deZealowej Mamy i deZealowego Taty. Jest fajnie, niestety deZealowi rodzice pozostają w Moorlandowej Chałupie tylko do poniedziałkowego świtu, kiedy to vonZeal zawiezie ich na lotnisko w celu odbycia samolotowej podróży z poworotem:( No ale cóż, tak to już jest, że wszystko co dobre szybko się kończy... W każdym razie, korzystając z okazji że są, staramy się pokazać deZealowej Mamie i Tacie uroki tego kraju i wozimy ich (ewentualnie spacerujemy) po okolicach. Dlatego też najbliższe kilka postów będzie obfitować w ogrom fotografii (ostrzegam, naprawdę ogrom, jako że fotografie owe pochodzą z trzech źródeł: deZealowego Taty, vonZeala i mojego), a minimum mojej pisemnej paplaniny. Może to i dobrze, hahaha....

Na pierwszy ogień idzie zatem dość długi spacer do uroczej wsi Belstone. Jest to bardzo urokliwa wieś, znana między innymi z kamiennego kręgu "Nine Maidens" czyli "9 panien":) Legenda głosi, że owe dziewieć panien zebrało się w niedzielny majowy poranek aby zatańczyć na powitanie wiosny.... za co niestety zostały pokarane skamienieniem:) Tyle leganda, a ja wam powiem tylko, że w tym samym miejscu tańcami o wschodzie słońca 1 maja, sezon letni wita moja grupa taneczna Cogs and Wheels. Jak wiadomo 1 maja w tym roku wypadał w niedzielę, my zatańczyliśmy, a ja w dalszym ciągu do was pisuję, i to nie jako skamielina... więc ile w tej legendzie prawdy to każdy sobie może dopowiedzieć, hahahaha. Ale dość gadania....

* * *

As some of you might already know, a week ago my parents came to visit Moorland Home:) I love it, unfortunately they are staying only till Monday morning... well, nothing good lasts forever:( Anyway, while they are here we are always trying to show them the beauty of this country, and take them out and about. Therefore next few posts will be full of photographs (it is a warning, there will be plenty of them since they are coming from three sources: my Dad's, vonZeal's and mine), and not as full of my blahblahblah-ing. Maybe that's even better, hahaha.

First, a lovely and not too short walk to a picturesque village of Belstone. The village is know for its stone circle called Nine Maidens. As the legend says, Nine Maidens gathered at the dawn on May Day to welcome summer season with dancing. Since it happened to be Sunday, they were punished terribly by being turned into the stones!!!! That is the legend, but I will tell you that Nine Maidens Stone circle is the place where Cogs and Wheels (my morris side) welcomes summer on May Day dawn... As you know this year May Day was on Sunday... we went, we danced, and.... I still write to you and definitely not as a stone. So you can decide for yourself if the legend is true, or not, lol:) But enough yapping:)

A jutro zabiorę Was na następną wycieczkę:)

* * *

And tomorrow I will take you for another trip:)

Najprostszy z najprostszych / The simplest of the simple

2011-09-24T22:50:00.006+01:00

Dzisiaj najprostszy z najprostszych wieniec w temacie jesiennym. Niby nic, mała rzecz, a jednak cieszy. Wieniec został wykonany ze styropianowej podkładki pod mrożoną pizzę (hehehe), sznurka, długiego i wąskiego kawałka materiału, jesiennych gałązek i kleju. Sznurkiem opasałam podkładkę pod pizzę, z której uprzednio wyciełam środeczek. Z długiego wąskiego kawałka materiału wymodziłam trzy różyczki, ze spaceru przytargałam jesienne "noski" i wszystko to przykleiłam do sznurkowego wianuszka. I powstało takie cosik:

* * *

Today deZeal presents one of the simplests wreaths. Autumnal wreath, let's say. I made it from polystyrene pizza base (one that you sometimes get when you buy a frozen pizza in a shop), a string, a long, thin piece of fabric, some sort of autumnal branches and hot glue. I wrapped the string around the pizza base in which I had cut the middle out. I made three rosettes out of the piece of fabric. I got some sutumnal pieces from a walk :):) And I stuck it all to the wreath, using hot glue gun. Here is what appeared:

Wykonanie wianka zajęło mi jakieś, mniej więcej, pół godziny, z czego najwięcej czasu spędza się oczywiście na okręcaniu bazy sznurkiem. Jak na wianek za 0 złotych (wszystkie materiały miałam w domu) i pół godziny pracy, mujzę powiedzieć, że jestem całkiem zadowolona:)

* * *

Working on the wreath took me about... let's say... half an hour (and of course the most of that I spent on wraping the string around the base). Considering it is a NO COST AT ALL wreath (I had all the materials at home) and half an hour of work, I am quite pleased with it:)

O proszę, zapomniałam, że jeszcze użyłam nożyczek....

* * *

Oh, I forgot to say, I also used a pair of scissors:)

A na zakończenie chciałam powiedzieć, że jestem i mam się dobrze (poza radosnym posiadaniem nosa jak kartofel i nieco wkurzajacego bólu gardła), a ponadto są też w Moorlandowej Krainie deZealowa Mama i deZealowy Tata... Hurra!!!! Update na temat schodów (no oczywiście że nie zapomniałam o schodach) też się wkrótce pojawi...

* * *

And at the end I wanted to mention that an update on my stair project will appear soon (no, I have not forgotten about my stairs, hahaha, how could I???).

PS. I'm linking my wreath to MumOfAllTrades Linking Party:)

to Rhoda's SouthernHospitalyBlog

and finally to Carolyn's inpiration party

W międzyczasie.... / In the meantime...

2011-09-13T20:19:00.003+01:00

tak zwanym, pomiędzy szlifowaniem jednego a drugiego schoda, DeVonZealostwo w osobie deZeal i vonZeala postanowiło zrobić mały remanent w dużym pokoju. Kiedyś baaardzo dawno temu pisałam, że kiedy przeprowadziliśmy się do Moorlandowej Chałupy na podłodze na parterze mieliśmy 7 (słownie: siedem) różnych rodzajów podłóg. Wyglądało to S-T-R-A-S-Z-N-I-E!!!!!!! Nie należy się zatem dziwić, że deZeal tęskniła okrutnie do ujednolicenia przestrzeni podłogowej... W zeszłym roku położyliśmy sobie panele na podłodze w kuchni, przedpokoju i w przestrzeni pieszczotliwie nazwanej przez deZeal pralnią; pomieszczenia te bowiem wymagały najpilniejszych zmian. W dużym pokoju mieliśmy natomiast grubiutkią i przytulniutką wykładzinę dywanową w kolorze jasnobeżowym... i tak miało zostać. Przy czym okazało się, że posiadanie Dionizego, który jest psem bardzo salonowym i jednocześnie z radością biegającym po zabłoconych wiejskich polach, wyklucza całkowicie możliwość utrzymania wykładziny dywanowej w kolorze bardzo jasnym w stanie jako tako reprezentacyjnym. A poza tym deZeal w dalszym ciągu tęskniła do ujednolicenia podłoża, tym razem już tak całkowicie. Dlatego też DeVonZealostwo zdecydowało się na przerwę w pracach schodowych (wszak nie można bez przerwy pracować nad jednym projektem, bo szału dostać można.... należy się człowiekowi odrobina relaksu, prawda??) i położyć w dużym pokoju identyczne panele jak te, które wcześniej położyliśmy w kuchni, przedpokoju i "pralni". No i zerwaliśmy tę grubiutką i przetulniutką wykładzinę dywanową w kolorze jasnego beżu i oczom naszym ukazało się... dzieło sztuki. No Picasso co najmniej, w wersji kubizm.:) O proszę:

* * *

... between sanding one and another stair deZeal and vonZeal decided to carry on a little refurbishment project in the living room. A long time ago I mentioned, that when we moved into the Moorland Home, the flooring space downstairs consisted of 7 (seven!!!!) different types and patterns of flooring. It looked totally D-I-S-G-U-S-T-I-N-G!!!!!!! Therefore, one should not be surprised that I, deZeal, wanted to have somehow uniformed flooring. Last year we laid laminate in the kitchen, porch, hall and a space joyfully called by deZeal "Laundrette" - these places needed most urgent changes:) In the living room however we had a thick and lovely carpet in a gorgeous colour of light beige. It was supposed to stay like that. Unfortunately it soon turned out that having Diesel is not compatible with having a light colour carpet remaining in a presentable state:( You see Diesel is very much of a sofa/living room dog, but at the same time he loves to run through very muddy country fields (and he is quite hairy as well). Also deZeal REALLY wanted her downstairs floor to be even more uniformed... So, deZeal and vonZeal decided to have a day off from stair project (we can't really work on one project with no breaks, can we? I mean, if you do something on and on and... on, you eventually get mad, lol), and lay the same sort of laminate in the living room, that we already have in the kitchen, porch, hall and "laundrette". So.... we picked up this thick and lovely carpet and what we saw, gave as a little, hmmm..., shock:) It sure is Picasso from his Cubism period...

A jak nie Picasso, to Czarnoksiężnik z Krainy Oz, przy czym czarnoksiężnik albo się uwalił do nieprzytomności, albo zioło jakieś niewłaściwe przez pomyłkę zapalił i zaklęcia mu się pomytwały....

* * *

And if it is not Picasso, then surely Wizzard od Oz, although the Wizzard this time either had a bit of a drink, or smoked something he shouldn't and he mixed his spells terribly....

W pewnym momencie zastanawialiśmy się nawet czy dzieła tego nie zostawić tak jak jest i po gazetę jakąś ogólnokrajową nie zatelefonować, bo kto to wie, co to za dzieło sztuki. Przyjechaliby, sfotografowali, wywiad przeprowadzili.... DeVonZealostwo sławne by zostało.....

* * *

At some point we were thinking if it wouldn't be a good idea to leave the "OMG, WTH it is?" piece of art and call some nationwide paper... You never know, it could really be some very special ART, and the paper people could come and take some photos, and interview us... and we would be famous, hahahahaha...

Ale ostatecznie zdecydowaliśmy się dzieła sztuki pozbyć, i.... tadaaaaaam:

* * *

But finally we decided to get rid of THE ART and.....

Mam ujednoliconą podłogę na parterze! Chyba lepiej, nie? A w tle pozuje moja najnowsza zdobycz: koszyczek uroczy, który miał mi służyć na przechowywanie warzyw, ewentualnie przydasiów różych, a ostatecznie został przygarnięty przez vonZeala jako kosz na drwienka do kominka:) Koszyczek ów dość sporych rozmiarów jest i w stanie lepszym niż bardzo dobrym, a pochodzi z klamociarni, szrotem przeze mnie zwanej, i kosztował mnie całe 2 funty! Kupiłam również wówczas 4 urocze kokilki w cenie 20 pensów każda:) Łowy udane, podłoga jest w dechę (nawet jeśli to decha laminowana, hehehe. Git jednym słowem:)

Miłego dnia:)

* * *

I have uniformed floor downstairs!!! Do you think it looks better now :)???
And in the background my newest baby - a basket, which was supposed to be used for keeping veggies in, or some other sort of "I couldn't possibly throw it away" items, but eventually ended up as a basket for keeping in logs:) A basket is quite big, in a condition I'd describe better than very good, the quality is fab, and it was bought in a recycling centre (which more commonly is called a tip), and it cost me whole 2 pounds!. I got myself four gorgeous ramekins (from two different sets, but they look really good together) for whole 20p each! Well, what can I say? The hunting was succesfull, the floor is cool. Things are great:)

Have a lovely day!

Projekt - schody, część pierwsza / Project STAIRS (part 1)

2011-09-07T18:50:00.002+01:00

O matko!!!! Mój dom to plac budowy!!!! Nie bardzo jest co pokazywać, chyba tylko chmurę kurzu unoszącą się w powietrzu, hahaha... cud, że mój la'ptok osobisty nie zastrajkował i mimo chmury pyłu - działa:) Ale nie ma innego wyjścia, ponieważ muszę taki mały "update" na temat moich schodów zamieścić, hahaha:) To tylko część pierwsza, na efekty końcowe trzeba jeszcze będzie poczekać.

Jak mówiłam w poprzednim poście, plan był "poranno-poniedziałkowy". No więc po wyekspediowaniu młodzieży do placówki edukacyjnej szkołą zwanej i po wybieganiu Dionizego, zdecydowałam przy kubeczku kawy przygotować się do roboty. Przygotowanie owo oznaczało włączenie kompa i przestudiowanie, bardzo dokładne, pewnego postu o tym jak postępować ze schodami, który napisała Sarah - właścicielka bloga Thrifty Decor Chick (Sarah jest również właścicielką schodów z myszami, które pokazywałam w moim poście o inspiracjach schodowych:). No i tak się zabrałam za czytanie tego posta szkoleniowego, i... na tym skończyła się moja robota:) Na deZeal bowiem - moi mili - padł blady strach!!! Strach usiadł sobie wygodnie koło mnie i mówi "Nie dasz rady, tu trzeba profesjonalną cykliniarkę, a nie taki fiu-bździu - kawałek papieru ściernego... Nie dość, że będziesz nad tym siedzię do końca świata i jeden dzień dłużej, to jeszcze pewnie schrzanisz.... Nie dasz rady, i już!!!" I tak w kółko do mnie Pan Strach nawija, no to mu uwierzyłam w końcu, nie??? No przecież Strach nie świnia, w balona by mnie nie robił! Jak mówi, że nie dam rady, to chyba ma jakieś pojęcie na ten temat, hahaha... No i tak sobie siedzę z tym Strachem, a tu z drugiej strony się dosiada Pan Sumienie i prosto w ucho mi rzuca "O rany, ale ty beznadziejna jesteś, wiesz? Strach Cię obleciał i co? Pełna dezercja! No beznadziejna baba i tyle". No i tak mi Pan Sumienie nawija, no to mu uwierzyłam nie? Sumienie nie świnia, bzdur by nie gadał gdyby nie wiedział...

I siedzę... i myślę... No, jak nic nie dam rady, bo beznadziejna baba jestem... No i dalej siedzę.... No bo co mam robić? Strach z Sumieniem do kupy mi powiedzieli, a przecież nie świnie są, to pewnie wiedzą, i dzień w zad poszedł:) Aż w końcu wieczorem vonZeal zdecydował, że jak ja jakimś tam obcym facetom wierzę, to on sam się za to zabierze... I jednym zamaszystym ruchem ręki (no dobra, nie całkiem, ale chciałam żeby tak hmmm... poetycko zabrzmiało) zerwał... wykładzinę ze schodów! Widok był taki:

* * *

Oh dear! My house is like a building site.... Not much to show, maybe just a massive cloud of dust in the air... It truly is a miracle that my laptop has not refused to work considering the extreme conditions hahaha... But I need to write a little update about my stairs, so - to be honest - it really has no other option but to work:) It is only part one of the project though, you will still have to wait for the final effect (I honestly hope it will be a bit earlier than around Christmas, lol)..

Anyway, as I said previously the plan was to start on Monday morning. So after sending the young generation to school and giving my dog Diesel a good run, I decided to prepare myself for hard work. The preparation is very important, as we know it, hahaha. So I sat down with my computer and decided to read Sarah's (Thrifty Decor Chick) post about how she worked on her stairs (Sarah is the owner of those fantabidotious stairs with mice, that I showed in one of my recent posts). And... that was the end of my work ;-/ I totally chickened out! You see, while I was reading, Mister Doubt sat next to me, and whispered straight into my ear "You CAN'T do it!!!!! You need a professional sander to sand these stairs... Not only would you sand it with your little piece of sand paper forever and one day more, but also you, my friend, would surely ruin the stairs altogether!. YOU CAN'T DO IT!!!!!!!!" So he is sitting there next to me, saying all those things so... I decided I should believe him... Mr Doubt is not a pig, is he? I mean he wouldn't pull my leg, so if he says I can't he must surely know. I think...
Anyway, I am sitting with Mr Doubt and suddenly on the other side of the sofa I can see Mr Conscience and he is saying: "Geee, you are so totally hopeless, you know! A bit of cold feet about stupid stairs and you running away... REALLY HOPELESS!!!!" So Mr. Conscience is yapping along, and I decided I should believe him... I mean, he is not a pig, is he? Why would he say things like that to me if it wasn't true? Haha. Ha...

So I am sitting there and thinking.... I simply can't do it, because I am sooo hopeless. And carry on sitting.... Finally in the evening vonZeal got upset and with one Zorro-like movement (OK, maybe not one, but I just wanted it to sound a bit more romantic) ripped off.... the carpet of the stairs. And that's what was to be seen....

Następnego dnia miało miejsce wstępne zdrapywanie niegdyś białej farby z brzegów. Podstopnie będą malowane więc nie trzeba farby zdzierać do gołego drewna, Bogu dzięki:)

* * *

On the next day vonZeal scraped off the long-time-ago-it-used-to-be-white paint of the stairs. The vertical part of the stairs (does anybody know what is the proper name of that part of a stair?) will be painted white, so the paint does not have to be sanded down to bare wood - thank God.

A resztę pokażę Wam wkrótce... przynajmniej taką mam nadzieję:)

* * *

And the rest you will see soon... At least I hope it will be soon:):)

PS. Właśnie mi się przypomniało, że muszę zamieścić wyjaśnienie. Czytając komentarze do posta o kryzysie schodowym doszłam do wniosku, że niektórzy komentujący odnieśli wrażenie iż schody na pierwszym zdjęciu, to MOJE schody. Nie, moi drodzy - to zdjęcie zostało zapożyczone z netu (link) aby pokazać Wam jak moje schody wyglądają pod wykładziną:) Jeśli kogoś wprowadziłam w błąd - przepraszam:)

* * *

PS. I have just remembered I need to explain something. After reading comments under "Stair crisis" post I realized some of you might have thought the stairs shown in the 1st photo are MY stairs. Unfortunately they are not - I used a photo from the Internet (here is the source) to show you how my stairs look like (more or less) under the carpet. Sorry, if you have been mistaken.

Wiecheć / A bunch...

2011-09-02T22:04:00.005+01:00

Witajcie moi mili. Po pierwsze chciałam bardzo uroczo podziękować wszystkim, którzy wypowiedzieli się w kwestii moich schodów, bardzo dziękuję za wszystkie sugestie, rady i opinie:) Decyzja się podjęła (choć jeszcze niewykonawczo), aczkolwiek niejako przez przypadek, hahaha... Otóż wyobraźcie sobie, że vonZeal mój drogi został wysłany do sklepu typu budowlano-dekoratorskiego w celu obejrzenia różnych bejc i innych takich, i porównania ich cen. No i tak zrobił, przy czym oprócz porównywania dokonał zakupu puszki przeuroczej bejcy w kolorze "jakobiński orzech". Kolor na próbnikach wygląda cudnie, więc teraz czas zakazać rękawy i zdzierać wykładzinę, i szlifować stopnie... Godzina zero została wstępnie wyznaczona na poniedziałek rano, kiedy to młode pokolenie uda się do szkoły po wielotygodniowej przerwie wakacyjnej!

* * *

Hello, my dear friends. Firstly, I would like to say a pretty thank you (with a cherry on the top, hehe) to all of you who had their saying regarding my stairs. Thank you so much for all your suggestions, advice and opinions. Now, let me say that the decision has been made, although a little bit by accident. Imagine, my dear vonZeal was sent to a DIY shop in order to have a LOOK at stains, paints and other articles of that sort, and compare their prices. And of course he did, except instead of just comparing the prices, he also bought a can of beautiful wood stain in "Jacobean Walnut". The colour (on a sample) looks marvellous, so now it's time to roll the sleeves up and get stuck in. The "0" hour for ripping the carpet off and sanding the steps has been set on Monday morning, which is the day when the young generation goes back to school (!!!!!) after many weeks of holiday!

A poza tym, mamy wrzesień, czyli jesień nadchodzi... I choć aura jakby przypomniała sobie, że jakoś tak milej jest, kiedy słoneczko świeci i cieplutko jest, to nieuchronnie na każdym kroku widać już jesień. Taką prawdziwą, wrześniową... z błękitnym niebem, lekkim wiaterkiem i czerwieniejoco- żółto-brązowiejącymi liśćmi:) Korzystając z takiej sprzyjającej pogody wybraliśmy się na zbieranie jeżyn, a ja przy okazji narwałam sobie trochę zielska, z tym że zielsko to już nie za bardzo zielone było... No i z tego wiechcia powstała moja pierwsza jesienna dekoracja. Mam nadzieję, że na tej jednej się nie skończy, ale kto to tam wie....:) (O proszę, nawet moja latarenka znowu sie do sesji zdjęciowej załapała...)

* * *

Secondly, we have September already, which means the autumn is near. And although the weather finally decided that it is so much nicer for the sun to shine (which is what we haven't had for nearly whole summer this year), I can sense autumn everywhere... the pretty one, with blue skies, gentle breeze and getting-red/yellow/brown leaves :)

Taking advantege of such a nice day we decided to go blackberry picking (we don't have to go far really, we have plenty of them in the area), and as well as blackberries, I also picked up some lovely greenery in all shades of... brown:). And that very bunch of grasses made my first autumnal decoration. I hope it will not be the last...

W tle obskubana już co nieco z farby balustrada, która zostanie pomalowana na biało tuż po zabejcowaniu stopni:)

* * *

Note in the background the banister, that is already more or less sanded, and prepared for painting it white just after we stained the steps:)

A wiecheć ów mój jesienny wsadziłam w słoik najzwyklejszy, przy czym zdecydowałam słoik również ubrać co nieco jesiennie - owinęłam go pośrodku sznurkiem. I taki mi się "snopek" stworzył:)

Miłego wieczora:)

* * *

And my autumnal bunch ended up in the most usual jar, although I decided to dress the jar somehow autumnally as well - I simply wrapped it around the middle with string. Simples...

Have a great day:)

Schodowy kryzys... / Stair crisis...

2011-08-23T21:54:00.008+01:00

Witam w deszczowy (przynajmniej tutaj) wtorkowy wieczór. Sprawa jest taka moi mili: mam schody. Schody obecnie pokryte są wykładziną dywanową w kolorze mokka . Schody czekają na renowację a ja mam totalny kryzys decyzyjny:)

Kiedy schody obedrze się z wykładziny będą one wyglądały dokładnie tak (zaznaczam, ze schody te bardzo urocze sa, tylko troszke jak dla mnie zbyt rustykalne):

* * *

Hello everybody on this beautiful rainy (at least here) Tuesday evening... The case is, I am in terrible crisis here, my dear friends. I have stairs, yippee:) The stairs at this moment are covered with a mocha coloured carpet. The stairs are waiting to be revamped and I.... well, let's just say I can't exactly make totally decisive decision:)
If the carpet was completely ripped of, the stairs would look exactly like that (I mean stairs only, we don't talk about the banister here). I do like them, they just a bit too much rustic for my house...

source

Zostawić wykładzinę? Bo tak sobie myślę, że znacznie bardziej mi się podoba gołe drewno... znaczy się myślę, żeby wyszlifować schody i potraktować je bejcą w kolorze ciemny orzech na ten przykład:). I bardziej skłaniam sie w tę stonę niż w stronę wykładziny, przy czym zastanawiam sie nad poziomem hałasu. Wykładzina niwelowałaby choć trochę odgłosy biegającej z góry na dół i z dołu do góry młodzieży... Z kolei brak wykładziny ułatwiłby sprzątanie tony kłaków zostawianych przez Dyzia i Puszkę (czyli nie musiałabym taszczyć odkurzacza po schodach... wystarczyłaby miotełka, hehehe)....

* * *

Should I leave the carpet? I prefer the look of wood to the look of carpet, so I thought about sanding the stairs and staining them dark walnut, or dark rustic oak. I am veering towards the stained stairs but still considering the probability of noise pollution. I mean the carpet would cover at least a little bit of the cacophony of the young generation chasing up and down, don't you think??? On the other hand wood would mean I will not have to drag a vacuum cleaner to hoover Diesel's and Pushkin's hair. A little brush would be enough... and so much easier:)

source

A może pomalować w całości? Na biało? Na czarno?

* * *

Or maybe paint them? White? Black?

source

Ewentualnie trochę tak, trochę tak:) Chociaż akurat do tego rozwiązania z jakichś niezrozumiałych powodow nie jestem do końca przekonana... Hmmm... jasna wykładzina, czy ciemna wykładzina?

* * *

Well, there is another option as well, a bit of this, a bit of that:) Although I am not particularily sure about that one... Hmmm... light carpet or dark carpet?

source

source unknown, sorry:)

Co myślicie moi drodzy?? Pozdrawiam i życzę dobrej nocy:)

* * *

Any suggestions please??? I hope you all have a good night:)

Nadchodzi.... / She's coming.....

2011-08-21T15:08:00.005+01:00

Nadchodzi zdecydowanym krokiem, piękna pani w długiej brązowej sukience, wysadzanej jarzębinowymi koralikami, z misternie utkanym z żółtych i czerwonych liści trenem, i w naszyjniku z kasztanów i żołędzi. Pani z długimi rudymi włosami i z koszem czerwonych jabłek w dłoni. I z wielkim parasolem w drugiej. Pani o pięknym imieniu Jesień... Niespecjalnie mnie przeraża jej nadejście.... Przyznać muszę, że Pani Jesień nie jest moją ukochaną z siostr Pór Roku, ale w tym roku Pani Lato była tak niemiła i kapryśna, że może sobie już iść. Proszę bardzo. Naprawdę, nie będę tęsknić za tegoroczną Panią Lato :) I mam nadzieję, że Pani Jesień okaże się bardziej przyjazna i przyniesie piekne kolory, słoneczne popołudnia, przyjemny wiatr i zapach jej perfum... Ten zapach już można wyczuć w powietrzu... Nadchodzi, a wraz z nią dłuższe wieczory i chłodniejsze poranki... I na te coraz dłuższe wieczory stworzyłam sobie TWORA. TWÓR ów to taka oto latarnia...

* * *

She's approaching with a decisive step. The beautiful lady dressed in a long, brown silky dress embroided with ashberries, with train carefully woven from red and yellow leaves, and with a necklace made out of conkers and acorns. The lady with long ginger hair and with a basket of juicy red apples in one hand... and a huge umbrella in the other one.... The lady with a lovely name AUTUMN. I am not really upset by her arrival:) Admittedly lady AUTUMN is not my favourite among all the SISTER SEASONS, but this year Lady Summer was so awfully unkind and capricious, that she can definitely go. I will not miss her a bit! And I do hope Lady Autumn will turn out to be more friendly and mild mannered, and that she'll bring warm colours, sunny afternoons, pleasant autumn wind and smell of her perfume... You can already smell her scent in the air... She's coming and coming with her there are longer evenings and cooler mornings... And for these very evenings I made a creation - a lantern...

Latarnia została wykonana z materiału odpadowego, pod tytułem pudełko po płatkach śniadaniowych, oraz spinacza, kółka do kluczy i jednego arkusza pergaminu. Ponadto do wykonania TWORU użyto kleju oraz farby w spreju. Ah, no i świeczka LED będzie niezbędna, jako że w latarni papierowej normalnego tealight'a nie za bardzo mądrze byloby umieścić. I jest!!! Od dawna miałam chętkę na taką latarnię, a tu wielkie nico: to co udało mi sie znaleść, bylo jakieś takie nijakie, a jak znalazłam to co chciałam, to cena jak za wycieczkę do Paryża niemalże:) No to zrobilam. Przepis na latarnię, czyli tutoriala tak zwanego znajdziecie TUTAJ!!! Zachecam bardzo do odwiedzin, bo to blog pełen pomysłów i inspiracji!

* * *

The lantern has been made from recyclable materials, namely a cereal box, a paper clip, key ring and one sheet of A4 vellum paper. Also, I used PVA glue and spray paint. Oh, and since it is a paper lantern and you can't really use a real candle, you will need an LED tea light.

I have been searching for a lantern like this one for quite a while, but for some reason I was pretty unlucky with my quest. What I managed to find was not exactly what I wanted, and lanterns that were exactly what I wanted were rather too pricey... So I made one myself:) You will find a detailed tutorial HERE. If you don't know this place yet, I really suggest visiting it, as it truly is a treasure chest for ideas and inspiration...

Życzę wszystkim odwiedzającym miłej niedzieli:)

* * *

Have a wonderful Sunday!!:)

Dartmoor Folk Festival

2011-08-15T21:14:00.002+01:00

Dzień dobry... To ja:) Wasza utalentowana (hehehe) tancerka! Tydzień temu pląsałam radośnie i wywiałam kijami na Darmoor Folk Festival:) Pląsy miały miejsce w sąsiednich dwóch pubach oraz na festiwalowej scenie głównej...

* * *

Hi, it's me, your talented (ahem, ahem) dancer!. A week ago I was able to joyfully bounce and wave the stickes at Dartmoor Folk Festival. We started hopping outside of two local pubs and then moved to the main venue in the village...

Niestety, pogoda w tym roku nie dopisała specjalnie. Z tego też powodu występy artystyczne odbywały się w wielkim namiocie, a nie pod chmurką. Z tego samego powodu zdjęć jest niewiele, a te co są, są nieszczególnej jakości. Wiecie... vonZeal (podobnie jak ja) poruszony był ogromnie moim festiwalowym debiutem (wszak pląsy na festiwalu to nie to samo co turnee po okolicznych pubach - nie, żeby puby nie były fajne, ale jakoś tak festiwal wyzwolił we mnie większą tremę). No więc, jako, że vonZeal poruszony był niezmiernie, poruszone były również jego ręce, a tym samym fotografie jakieś takie hmmm... zamglone poniekąd wyszły.

Poniżej jednak dla dokumentacji: ja na scenie głównej... od tyłu.

* * *

Unfortunately, the weather was not kind to us, perfomers, and our artistic abilities had to be presented in a big tent, instead of a big green field:) That was the reason, that there were not many photos taken on the day, and the photos that were taken are, let's say, not the best quality. You know, vonZeal was enourmously moved by my festival debiut (performing at the festival is by no means the same as a "local villages pubs tour" that I attend nearly every Thursday... not that pubs are not fun, but the festival made me feel a bit (!!!) more nervous, haha). So, since vonZeal was very moved, his hands were moved as well, and therefore the pictures came out a bit... foggy. But for documantation purposes, here we go: me dancing at the main stage... from behind:)

Hulanka udała się wyśmienicie, a sukces przypieczętowany został pintą tradycyjnego napoju, zwanego piwem (no dobrze, powiedzmy, że półtradycyjnego, jako że to blond piwo, a nie tradycyjne angielskie ALE).

* * *

Hopping and stick bashing / hunky waving was a great success which I happily marked with a pint of traditional drink (OK, let's say half traditional, since the one I am consuming is lager and not a REAL ALE)

A na zakończenie mam małe pytanko... ponieważ chcę aby mój blog mógł być czytany również w języku Szekspira, a do automatycznych tłumaczy zaufania nie mam za grosz... postanowiłam, że będę pisac również po angielsku. A pytanie dotyczy formy... otóż ja osobiście nie jestem specjalnym wielbicielem blogów dwujęzycznych (mam tu na myśli pisane w takiej formie jak ten właśnie post - fragment w jednym języku, i potem tłumaczenie na inny język). Nie żeby mi specjalnie przeszkadzało, ale jakoś tak wolę czytać w formacie blokowym, znaczy się jak już czytam, to czytam cały post bez rozkojarzania się i konieczności poszukiwania dalszego ciągu w języku w któym akurat czytam (czy ja sie w ogóle zrozumiale wypowiadam?????) Tylko, że jak napiszę cały post po polsku razem ze zdjęciami do końca, to co - mam pod spodem zacząć pisać to samo po angielsku i zamieszczać te same zdjęcia jeszcze raz? Jakoś tak mi się to bez sensu wydaje... To może blog bliźniaczy - post po angielsku otworzy się po kliknięciu na ikonkę - flagę??

Jak myślicie, które rozwiązanie będzie najlepsze? Bardzo mi zależy na Waszej opinii moje drogie koleżanki:)

* * *

And finally I have a little question. As I would like my English speaking friends to be able to read this blog in their own language, and I have absolutely no trust for any auto translating programmes, I decided to write in English as well as in Polish. The question is about the form of my blog. Personally I am not too fond of blogs wirtten in two languages like this very post (I mean few sentances in one language, and then the same sentances translated to different language). For some reason I am more comfortable with reading blogs from the beginning to the end in one language without having to scroll down to search for words in a language I understand... But how would that be? To write whole post in Polish, including the photos, to the end and then start the same in English, with the same pictures?? Seems a bit pointless... Maybe I should create a twin blog - post in English would be available to read after clicking on a icon (a flag for example...)???

What do you think? Which way would be the best? I would really appreciate if you shared your opinions with me...

One Lovely Blog Award

2011-07-29T22:09:00.003+01:00

(To my English speaking blogging friends, please read the English version under the blog award picture)

Kilka dni temu zostałam z niewiadomych mi przyczyn wyróżniona przez moje dwie blogowe koleżanki, Mirelkę i Emocję. Dziękuję Wam bardzo, bardzo! Wyróznienie owo wiąże się oczywiście z pewnbymi regułami, które - jak to często bywa - niniejszym mam zamiar... złamać. W oryginale należy oczywiscie podziękować ofiarodawcy (co niniejszym uczyniłam), powiedzieć o sobie 7 rzeczy (co nastąpi poniżej) oraz nominować do nagrody 16 blogów, przy czym nie można nominować osoby, od któej wyróżnienie się otrzymało. I tu następuje bunt :) Nagroda owa bowiem jest już dośc popularna, i wielu blogom została już przyznana. Dlatego zdecydowałam, że wyróżnię 6 blogów: 3 polskie i 3 zagraniczne. A oto i one:

Kategoria A - blogi polskie:

1. Belgowo,

2. Pomarańcze i mandarynki

3. Dzień za dniem

Kategoria B - blogi pisane po angielsku (i moje ostatnie odkrycia, baaaardzo uzależniające :)

1. Thrifty Decor Chick

2. Too much time on my hands

3. Scissors and Spatulas

Proszę się częstować (nagroda do skopiowania i wklejenia u siebie na blogu poniżej). A, i nie zapomnijcie poinformować nominowanych przez siebie blogów i przyznanej im nagrodzie w komentarzach:)

A teraz 7 prawd (hehehe) o mnie:

1. Jestem niepoprawnym i totalnie niereformowalnym śpiochem (czy ktoś jeszcze uważa, że najlepszy sen to ten nad ranem???? No grzech się budzić po prostu, hahaha)

2. Obrażam się na cały świat, jeśli coś jest nie po mojej myśli (przynajmniej vonZeal tak twierdzi),

3. Moje ulubione danie to czekolada, a właściwie wszystko co słodkie oprócz cukru (w postaci cukier kryształ znaczy się).

4. Śpię z Dionizym (no wiem, że nie powinnam, ale nic na to nie poradzę, że pies w wyrku być musi, nawet jak vonZeal ledwo się mieści:)

5. Uwielbiam Marmite :)

6. Będąc młodym i nieopierzonym dziecięciem kochałam się do szaleństwa w Joeyu Tempescie z Europe :)

7. Próbuję zrzucić 10 kilo ciałka i ponoszę sromotną porażkę (patrz punkt 3).

To tyle:) Miłego weekendu:)

A few days ago, for reasons I really don't understand at all, I was awarded this ONE LOVELY BLOG AWARD by my two blogging friends: Mirelka and Emocja. Dear friends, thank you soooo much:). The award comes (as they often do) with a few rules, which (as it often happens) I am just going to... break :) Originally, the rules were as follows:

1. say a pretty thank you (with a cherry on the top and some sprinkles) to the bloggers you received the award from (which I have already done),

2. write 7 things about yourself (which I am going to do)

3. pass the award to another 16 blogs (you can't nominate the blogger you received the award from). And here I'm going to lead a mutiny :) The award I'm talking about is already quite popular, which means that quite a few blogs I would normally nominate, have already been awarded it. Therefore, I have decided that I will nominate 6 blogs only: 3 Polish ones, and 3 American-English ones. And the winners are..........

Category A - blogs written in Polish

1. Belgowo

2. Pomarańcze i mandarynki

3. Dzień za dniem

Category B - blogs written in English (my latest discoveries..... LOVE!!!)

1. Thrifty Decor Chick

2. Too much time on my hands

3. Scissors and Spatulas

Enjoy! Please copy the award photo and place it on your blog, and don't forget to inform the bloggers you nominate of their award in their comment boxes:)

And now the 7 truths (hahaha) about myself:

1. I am a terrible and totally incurable sleeper and I strongly believe that the best part of your beauty sleep is in the morning :)

2. I sulk if something is not going my way (at least vonZeal (my partner) says so, but I would strongly disagree, and I think it is he that sulks a lot:), especially when I chose the paint colour, furniture and other bits and bobs, and keep a tight rein on his photographic equipment expenditure),

3. My favourite food is chocolate (or should I say anything that is sweet really, with the exception of sugar itself (on its own I mean:) )

4. I sleep with Diesel (my dog). Ok, I know some people say it is not healthy, but I couldn't disagree more... My dog has to sleep with me, full stop, even if vonZeal has to sleep in the dog basket :)

5. I love Marmite!

6. As a young and quite stupid girl I was deeply in love with Joey Tempest from the superband EUROPE :) (red face....)

7. I am trying to loose about 10 kilos and failing terribly (see number 3) :)

Hope you all have a great weekend:):):)

Zwycięstwo...

2011-07-16T22:25:00.003+01:00

...smakuje wybornie :) Zwłaszcza jeśli jest to zwycięstwo nad własnymi lękami, słabościami, fobiami czy czym tam jeszcze... Ale do rzeczy;

Od lat piekę własny chleb, ale zawsze używam wynalazku zwanego maszyną do chleba. Dostaliśmy kiedyś dawno temu takie właśnie ustrojstwo od znajomych, którzy użyli to-to trzy razy i odstawili w czeluście szafy... Bo z takimi przyrządami to właśnie tak jest, że albo używa się codziennie, albo nie używa wcale. Od czasu kiedy automatyczny piekarz pojawił się w naszym domu użytkowany był codziennie. I naprawdę szczerze polecam, bo to taki magik, co i chleb upiecze i ciasto wyrobi (bo ja sama zbyt delikatne rączęta mam, hehehe), ba, nawet dżem zrobi:) I tylko dwie rzecz mnie wkurzały od zawsze - dziura na spodzie chleba od mieszdła, (którego w moim prywatnym piekarzu nie da się wyjąć) i fakt, że taki chleb to - pomimo, że dobry - to jednak wydawał mi się taki trochę oszukany. Prawdziwy chleb na zakwasie i ugnieciony "tymi ręcyma" mi się marzył od dawna.... z tym, że zarówno "ugniecanie" jak i sam zakwas przerażał mnie niczym najlepsza powieść grozy... i tak odkładałam i odkładałam, a czym bardziej odkładałam, tym bardziej mi się chciało ugniecionego własnoręcznie chleba na zakwasie, takiego naszego polskiego....

I oto on, owoc mojej zwycięskiej walki z zakwasem, bochen numer 1, o wdzięcznej nazwie Chleb Polski, którego przepis bezczelnie zgapiłam od Dorotus. Tadam!!!!!

Bochen oczywiście się mignął, a zwycięska walka ze słabościami i fobiami zakwasowymi została przypieczętowana bochenkiem nr 2:)

I taka jestem z siebie dumna, że dziób mi się cieszy, a ogród odwzajemnia uśmiechy...

A teraz już idę sobie ukroić kolejna pajdę chlebka:) Ktoś sobie życzy kromalka???
Buziol:)

Czy mnie jeszcze pamiętasz ?...

2011-07-12T22:13:00.001+01:00

że się tak ośmielę zapytać. No bo jak to tak... Będąc dziecięciem małym ze wszech stron pienia zachwyconych głosów słyszałam a teraz.... No i tak myślałam i myślałam i wpadłam na to, że chyba wszyscy tu o mnie zapomnieli :( No to mówie do tej mojej Mamy deZeal: "Ale ty paskudna mamucha jesteś wiesz? O Dyziu to bez przerwy coś piszesz, a o mnie to... że się tak wyrażę: kot bury (znaczy się wielkie NIC)". A ona mi na to: "Ale jak to o Dyziu cały czas, przecież ja sama na blogu nie byłam przez ho ho ho, a może nawet i ho ho ho ho. No ale jak tak chcesz, co siadaj i pisz, w końcu nie od parady imię po wielkim poecie dostałaś"...

No to się wpakowałam - myślę sobie... Pewnie jeszcze wierszem mam pisać, hehehe, Pushkin to może ja i jestem, ale nie ten od poezyji :) No i tak siedzę i myślę...

... no bo cóż takiego mam napisać? O tym jak to któregoś pięknego dnia strasznie mi się zachciało zaprzyjaźnić z innymi kotami (płci męskiej oczywiscie) i w związku z tym piękne serenady wyśpiewywałam z parapetów okiennych na wszystkie cztery strony świata?? No naprawdę się starałam moim uroczym kocim sopranem naczystsze dźwięki z gardła wydobywać... niestety, mamucha niedobra nie podzielała zachwytu dla moich umiejętności wokalnych i zapodała mi niezłe kuku tydzień później. A potem jej przykro było, jak taka bidula do domu wróciłam od weta... a dobrze jej tak, hehehe. A ja od tego czasu nie śpiewam już, bo w tym domu to się na prawdziwej sztuce i tak nie znają, to co się będę wyslilać, nie?

A propos weta, to znowu mnie tam zatargali całkiem niedawno. Z Dionizym byłam w celu przeglądu i szczepień:) Dyzio oczywiście do samochodu nie za bardzo, więc mamucha musiała mu pomóc i tyłek podsadzić, co by się pan hrabia wielmożny do karety dostał i wygodnie na salonce z tyłu położył. Ja oczywiście jak na arystokrację przystało zostałam wniesiona w mojej osobistem lektyce:) No i vonZeal-tata-szofer zabrał nas do weta. A tam cyrk normalnie na kółkach. Dionizy został poddany przglądowi jako pierwszy i wet powiedział, że jest straszliwie grubaśny i na dietę go trzeba..., znaczy się mniej kąsków ponętnych dostawać teraz musi:) No mówie wam, zwijałam sie tam w tej mojej lektyce okropnie ze śmiechu jak słyszałam co ten wet opowiadał i jak widziałam Dionizego zawstydzone spojrzenie, hehehe...
Ale potem przypomniałam sobie takie przysłowie "nie śmiej się dziadku z cudzego wypadku..." Bo przyszła moja kolej. I wytaragali mnie z mojej lektyki i wet pooglądał ze wszystkich stron (oczywiście skomplementował moją śliczna buzię, a jakże) a potem wsadził mnie na wagę. I wiecie co??? Powiedział, że ja również mam trochę za dużo tłuszczyku. Bo 4 kilogramy ważę, a według niego będąc kotem drobnym powinnam ważyć 3 i pół... no szczyt normalnie, żeby kociej arystokracji wagę wypominać!!!! No jak tak można do DAMY????? Widział to kto ? Kot wagi piórkowej mam być!! Obraziłam się! Więcej tam nie pójdę!
Nie wiem dalczego ten wet tak powiedział, bo ja wcale leniwa nie jestem, żeby z tego lenistwa w tłuszczyk obrastać... Bo ja - drodzy Państwo - bardzo dużo w domu pomagam. Insekty różne latające albo pajęczyny przędące wyłapuję, lodówkę rozmrozić potrafię...

ogród wypielić...

Ale najbardziej lubię obserwować co się dzieje w około:

Ale przecież każdemu czasem należy się odpoczynek po tak ciężkiej pracy. Wtedy najbardziej lubię leżeć i ładnie pachnieć :)

Macham do Was łapką na dobranoc:)

O torcie jeszcze będzie...

2011-07-06T11:54:00.006+01:00

bo tortu bać się nie można. Droga Lambi, tort nie jest tak słodki jak by się mogło wydawać, jest tylko bardzo bogaty w kalorie, hehehe. I, moja kochana Miro, tu nic piec nie trzeba... bo widzisz, ja jako imbecyl kulinarny nie zabieram się za dania, które wymagają więcej niż minimum wysiłku z mojej strony. Dlatego też od pewnego czasu prenumeruję sobie pewien magazyn dla ludzi "zbyt zajętych aby spędzać godziny w kuchni" EasyCook, czyli według mnie zarówno dla kompletnie zapracowanych, jak i dla takiej kulinarnej imbecylencji jak ja! Tak więc tort ów jest najprostszym, a przy tym jak widać w poprzednim poście, niezwykle efektownym tortem (nie, żebym się jakoś specjalnie przechwalała, hahaha).

Tort, jest B-A-N-A-L-N-I-E prosty i nie wymaga użycia piekarnika. Będziemy potrzebować:

Kuchenkę gazową, bądź elektryczną,
lodówkę,
wagę,
tortownicę z wyjmowanym dnem o średnicy około 20 cm plus papier do pieczenia do wyłożenia dna i boków tortownicy
wałek
drewnianą łyżkę oraz łyżkę stołową,
folię spożywczą,
garnek
i miskę (nie plastikową, musi być odporna na wysokie temperatury)

oraz

175 g ciastek digestive
85g rozpuszczonego masła
puszkę karmelu (czyli masy krówkowej, czyli "dulce de leche") o pojemności 397g
1 łyżeczkę soli morskiej,
300g gorzkiej czekolady (przepis podaje, że ma być to czekolada 70%, ja dałam 100g 70-cioporcentowej i 200g 50-cioprocentowej, i było super)
600ml śmietany kremówki
25g cukru pudru
2 łyżeczki ekstraktu z wanilli

No to do dzieła:

Ciasteczka digestive wrzucamy do woreczka i tłuczemy je na piasek. Piasek ów wrzucamy do naczynia w którym uprzednio stopiliśmy masło i łączymy. Masą ciastkową wykładamy dno tortownicy, po czym odstawiamy do lodówki do schłodzenia na 10 minut. W tym czasie otwieramy puszkę z karmelem. Do niewielkiej miseczki odkładamy 2 łyżki karmelu, dodajemy łyżkę kremówki, mieszamy i przykrywamy folią spożywczą (masa ta zostanie wykorzystana do dekoracji tortu). Do pozostałej ilości karmelu wsypujemy łyżeczkę soli i mieszamy. Następnie nasz posolony karmel wylewamy na schłodzony ciasteczkowy spód zaczynając od środka, tak aby karmel nie pokrył całego spodu - brzeg spodu (tak około 1,5 - 2 cm) powinien pozostać "goły", bez karmelu znaczy się:) I... siup do lodówki na 20 minut. A my w tym czasie zabieramy się za czkoladę:)

Czekoladę łamiemy na kawałki i rozpuszczamy w kąpieli wodnej. Kiedy rozpuści się on całkowicie, wyłączamy palnik (ale w dalszym ciągu zostawiamy na nim miske z czekoladą), po czym wlewamy do rozpuszczonej czekolady kremówkę i mieszamy na gładką, błyszczącą, gęstą masę czekoladową. Na końcu wsypujemy cukier puder i ekstrakt z wanilii i mieszamy. Zabieramy miskę z kuchenki i studzimy przez około 10 minut. Po tym czasie wylewamy masę na nasz ciastkowo karmelowy spód, poczynając od brzegów, tak aby masa czekoladaowa ładnie wypełniła brzeg nie pokryty karemelem. I znowu do lodówy, na co najmniej 5 godzin... I to by właściwie było na tyle, poza tym, że tort dobrze jest udekorować. W tym cely bierzemy woreczek do zamrażania żywności (no chyba że ktoś ma taki specjalny rękaw do dokorowania), ładujemy do niego naszą masę karmelowo śmietanową, obcinamy maleńki fragmencik w rogu i bawimy się pięknie, jak dzieci na plastyce w szkole:):):)

Smacznego...

Tort powinien wystarczyć na około 8 osób, chociaż mi udało sie go podzielić na 10 kawałków i nie były one mikroskopijne! Warto podzielić na więcej bo 1/8 tortu to - bagatela - 925 kcal. Mniejszy kawałek oznacza zatem mniej kalorii, a tym samym mniejsze wyrzuty sumienia... Zresztą, co tam wyrzuty... od czasu do czasu, zwłaszcza jak się trafi specjalna okazja, można sobie zapodać kawałek kalorycznej pyszności. Zawsze pogłodować można następnego dnia :)

A żeby nie było tylko o jedzeniu, to proszę, fotki ze spaceru:

Miłego dnia :)

Dzień vonZeala

2011-07-02T21:04:00.001+01:00

był wczoraj. Znaczy się urodziny wczoraj obchodził chłop mój osobisty... Przez przyzwoitość nie powiem które, ale jak to mówią "starość nie radość, młodość nie wieczność". Toteż, coby vonZealowi dzień ów osłodzić słoneczko świeciło pięknie, pszczółki bzyczały uroczo, ogród przystroił się odświętnie w roślinność kwiatową, generalnie dzień był w dechę:)

Zadowolony z takiego obrotu sprawy vonZeal z radością dziką zabrał się popłudniową porą za testowanie grilla nowego... Grill jak to grill, nowy czy nie nowy, smakowite rzeczy wyczarować potrafi. I chociaż wczoraj poszliśmy po tak zwanej "najmniejszej linii oporu" jeśli chodzi o jadłospis, to... i tak było dobre:)

I jak się już napchaliśmy super niezdrowymi kiełbaskami, burgerami, i innymi takimi, a tłuszcz ściekał nam po brodach (bleeeee...) przyszedł czas na ostatnią osłodę dnia, czyli super-hiper-extra-kaloryczny tort...

Kochani, absolutnie nie polecam nikomu owego tortu czekoladowo - karmelowego! Jest on zdecydowanie zbyt dobry aby poprzestać na jednym kawałku...no po prostu ambrozja... nie można się powstrzymać przed sięgnięciem po jeszcze troszkę... a dupka rośnie :) Chcecie przepis? :):):)

I tylko Dionizy nie za bardzo zadowolony był. Dieta ścisła niezwykle, zapodana przez przerażonego (no dobrze, powiedzmy że zaniepokojonego) wagą Dyzia weterynarza spowodowała, że psina musiała obejść się smakiem zarówno jeśli chodzi o grila, jak i tort...

PS. Ogłaszam, że OKNA zostaną wysłane do Miry. Mira, skrobnij adresik na mejlika :)

Wierzyć się nie chce...

2011-06-28T21:21:00.002+01:00

... że mnie tu nie było przez chwilkę. Chwilkę, która trwała - bagatelka - 4 miesiące i 7 dni. Jakoś tak mi sie troszkę o blogu swoim własnych i blogach zaprzyjaźnionych zapomniało w trakcie tej chwilki i tylko od czasu do czasu jakiś miły nagabywacz mailikiem przypominał mi, że jeszcze coś takiego jak blogspot istnieje... No i moja Mama oczywiście - nagabywaczka numer jeden: "Kiedy w końcu coś napiszesz na blogu????" No to jestem... O ile ktoś jeszcze o mnie pamięta, hehehe. A... jeszcze lojalnie muszę uprzedzić, że w trakcie owej chwilowej przerwy zardzewiały nieco moje niezwykłe zdolności literackie (buahahahahahaha) a zatem uprzejmie poproszę o wyrozumiałość :)

No i tak będąc poniekąd zmuszona do przypomnienia sobie co to takiego jest ten mój blog, zdecydowałam poczytac sobie cóż to ja ciekawego naskrobałam tę czteromiesięczną chwilkę temu. I tak sobie pomyślałam, że właściwie to ja bym mogła przekopiować ten deszczowy post z lutego i byloby jak najbardziej na bieżąco. Bo u nas w tym roku lato deszczowe jest... znaczy się jesień taka, hehehe. Lato drodzy Państwo było u nas w kwietniu, zaś w maju jesień taka listopadowa zawitała i tak trzyma... za tydzień albo dwa pewnie śnieg spadnie.......... hehehe. No dobra, żarty na bok, dzisiaj akurat było ładnie, ciepło, słoneczko zza chmurek dość często nawet zaglądało i... NIE PADAŁO!!! Korzystając zatem z pogodnego dnia fotek kilka cyknęłam. O proszę:

Naparstnicę obfociłam, bo przez tę niezykle sprzyjającą pogodę nic innego właściwie nie obrodziło. Piwonie były super, ale już się zmyły, i to by było chyba na tyle. Pomidory nawet jeszcze kwiatków nie mają, truskawek może z piętnaście było, przyrost ogórków zakończył się na... czterech liściach. Porzeczka czerwona, szkoda słów... o proszę:

No więc o ogrodzie nie ma za bardzo co pisać... no to napiszę o pewnym wydarzeniu w którym udział zaszczyt wziąć miałam miesiąc temu, a z czego dumna ci jam jak nie wiem co:) Wydarzenie owo zorganizowane zostało z okazji 15 rocznicy istnienia Cogs and Wheels, czyli mojego zespołu tanecznego, miało charakter charytatywny, a jego celem było zebranie kwoty 5.000,00 GBP (funtów znaczy się), która miała zasilic organizację o nazwie FORCE zajmująca się wspieraniem osób dotniętych chorobami nowotworowymi (w tym zarówno chorych, jak i ich bliskich). Westward Hey! (bo tak nazywało się wydarzenie, o którym mowa) polegało na spacerku (spacerku...dobre sobie...) z hrabstwa Devon do hrabstwa Kornwalia, oraz tańcach, hulankach i swawolach zespołu naszego, jak i zaprzyjaźnionych z nami innych grup tanecznych, trupami zwanymi. Weekend cały maraton ów trwał... Na początku wszyscy się uśmiechali :)

No dobra, dobra... to tylko takie naburmuszone zdjęcia wybrałam żeby śmnieszniej było, hehehe. Cały czas się wszyscy uśmiechali :):):)
Niedzielnym popołudniem grupa spacerowiczów dotarła do zamku w Launceston (Kornwalia) i tym samym rozpoczeło się nasze "Westward Hey! La Grand Finale". Były tańce, przemowy (w tym przemowa Pana Mera miasta Launceston (czyt. Lounston)), tańce, fotografie, losowanie zwycięzcy loterii fantowej (fant był jeden - obraz namalowany przez jednego z naszych muzyków - śliczny, a dochód z loterii został oczywiscie z całości przekazany na rzecz FORCE), tańce....

a potem już zmęczeni ale zadowoleni udaliśmy się na zasłużony obiad urodzinowy, a następnie równie zasłużony odpoczynek:) Po kilku tygodniach liczenia banknotów i bilonu okazało się, że wydarzenie nasze odniosło sukces!!! Zebraliśmy... 5.999,62 funtów (to jest suma aktualna na 15 czerwca, czyli już nieaktualna, bo kasa wciąż spływa:):):) Jeśli ktoś życzy sobie pooglądać więcej zdjęć z tej imprezy jak i innych tanecznych wydarzeń (a zapewniam, że warto, bo autorem ich jest vonZeal) to ja bardzo zapraszam na Cogsowego Fejsbooka.

I na dzisiaj to by było tyle. Chociaż nie... jeszcze jedną rzecz muszę napisać. Swojego czasu dostałam od Iki książkę Edyty Czepiel "Jasne błękitne okna". Książka oczywiście została już przeze mnie przeczytana, a tym samym zdecydowałam że prześlę ją kolejnemu miłośnikowi słowa pisanego:) Jeśli ktoś reflektuje, proszę napisać w komentarzu, a jeśli będzie więcej reflektujących to zdecyduje los:)

I to by było już naprawdę na tyle, przynajmnie na dzisiaj... Buźki...

Autobusy zapłakane deszczem....

2011-02-21T17:36:00.003Z

... i chociaż tu autobusów tyle co - nomen omen - kot napłakał, to jednak "od tygodnia leje w mym mieście". No dobra, prawie, bo po pierwsze to nie miasto tylko wieś, a po drugie nie dokładnie od tygodnia, tylko od zdaje się pięciu dni, z przerwą na sobotę. Ale zawsze.

Więc jestem sobie tu w kolorze BLUE:( I.... nuda. Ani wyjść gdzieś, bo pada, ani pojechać - bo nasz osobisty środek komunikacji samochodem zwany strajk ogłosił i zdecydowanie odmówił dalszej współpracy (a autobusów - nomen omen - tyle we wsi co kot napłakał, hehehe). Chałupa jako-tako posprzątana, pranie wyprane i się suszy, a to co suche wyprasowane. Nuda... I siedzę tak i myślę, co dobre na nudę. I wymodziłam, że coś ugotuję:) Takiego w typie pogodowym, w sensie, że "do łezki łezka". To znaczy, nie chodzi mi o to, że jakieś wstrętne jadło pichcę w kotle wielgachnym drewnianą warzechą mieszając od czasu do czasu, hehehe, a potem wszyscy w domu płaczą bo bleee, a ja z tą drewnianą warzechą stoje nad nieszczęśnikami i tłukę po łbach, jak które przypadkiem odmawia jedzenia, hehehe. Chodzi o to, że to tak mi się skojarzyło; jadło typu "do łezki łezka", czyli na smutne pogodowo dni, jak dzisiaj u mnie, kiedy autobusy zapłakane deszczem... Chociaż myślę, że nada się również i na mroźne wieczory...

No więc serwujemy dzisiaj zupę, gęstą okrutnie i równie okrutnie mniamuśną:) No i zdrową chyba, bo z soczewicy. A jakby tego mało, to jeszcze ciecierzycy się do niej dodaje:) Ale to nie wszystko... Kochani to jest zupa, którą - przynajmniej na samym początku - proponuję gotować w masce chirurgicznej i goglach, hihihi... Nie, nie śmierdzi:) Tylko trochę szczypie i drapie w gardle i w oczach, kiedy to na sucho, w garnku z dość grubym dnem, praży się suszone płatki papryczki chilli:) Na szczęście proces prażenia jest krótki - kiedy tylko chilli zaczyna oddawać aromat, dodajemy około łyżki oleju, a następnie wrzucamy na to poszatkowaną czerwoną cebulę. W tym momencie możemy juz ściągnąć gogle i pozbyć się maski:)

Cebulkę podsmażamy przez około 5 minut. Kiedy zmięknie wlewamy gorącą wodę, albo wywar - tak około 1,2 litra (ja dodaje wywar z kostki) i wsypujemy czerwoną soczewicę (około 250 g). Następnie dodajemy puszkę pomidorów (400 g) i doprowadzamy do wrzenia, po czym zmniejszamy ogień i gotujemy aż soczewica zmięknie. Kiedy to juz nastąpi, bierzemy magiczne urządzenie zwane blenderem i zzzzzz..... rozmemłujemy (jak ja lubie taką nowomowę, hehehe) na puree. A na koniec dodajemy puszkę ciecierzycy i ewentualnie jakieś przyprawy do smaku. Podajemy z kleksimiem śmietany, albo jakims zielskiem typu pietrucha, czy kolendra - ja nie miałam, to nie podałam:) Znaczy się zielska nie podałam, bo zupę to i owszem. Mniam... Polecam wszystkim ZUPĘ - WIATR. Bo wiecie, tak sobie pomyślałam, że skoro soczewica i ciecierzyca to rośliny strączkowe, to po ich zjedzeniu nasz organizm produkować gędzie hmmm... gazy:) No to jak się tak tej zupy najemy, to może ten WIATR, który naprodukujemy (hehehe) rozgoni chmury okropne deszczowe? I przestanie padać? I autobusy już nie będą zapłakane???

Tak czy siak - jeszcze nie skończyłam w kwestii kuchennej:) Na drugie, ewentualnie na kolację (byle nie przed ważną randką, tudzież istotnym spotkaniem z potencjalnym partnerem w biznesie, no chyba, że ewentualny partner nie ma nic przeciwko perfumowanemu oddechowi) proponuję cebulową tartę. Przepis na tartę wygrzebałam z kulinarnego magazynu, nie mniej jednak w trakcie jej przygotowywania dokonałam tylu modyfikacji, że z właściwego przepisu pozostał jedynie składnik - klucz, czyli cebula. Tym samym stwierdzam, że ta tarta jest już moja, a nie magazynowa:) Ciasto na tartę jak zrobić każdy wie, a jak nie wie to sobie może poszukać Internecie:) Ja nie wiem, a szukać mi się nie chciało, wieć wykorzystałam gotowe ciasto mrożone. A co, trzeba sobie ułatwiać życie:) Chociaż tak sobie myślę, że może nastepnym razem nie będę już taka leniwa i zrobię sama... Zastanowię się jeszcze:) A póki co podaję jak zrobić do tarty wypełniacz, czyli to co się wylewa na podpieczone uprzednio ciasto.
Otóż moi mili bierzemy sobie tak ze cztery dorodne cebule, obieramy i kroimy w cienkie plastry, wrzucamy to na gorący olej i podsmażamy aż nam cebula zmięknie i zacznie się szklić. W czasie kiedy cebula nam się smaży, bierzemy trzy jajka i rozbełtujemy je pięknie na jednolitą masę jajeczną, po czym dodajemy około szklanke mleka i mieszamy. Pieprzymy do smaku i dodajemy starty ser żółty - ja dodałam pokruszoną fetę. Kiedy cebula jest juz gotowa, bierzemy ją i siuup! wywalamy ją na podpieczone uprzednio w piekarniku ciasto i zalewamy to wszystko przygotowanym płynem jajeczno-mleczno-serowym. I do pieca! Na jakieś 30-40 minut:) A bym zapomniała - temperatura pieczenia tarty to około 180 stopni.

Moje drogie koleżanki, naprawdę polecam cebulową tartę. Jest pyszna i zupełnie nie rozumiem dlaczego nie wpadłam na pomysł zrobienia tarty z cebuli wcześniej. Można jeść na ciepło i na zimno. Jest świetna kiedy lodówka świeci pustkami, a najlepsze jest to, że można ją zamrozić (podobnie zresztą jak zupę - WIATR). Czyli następnym razem, kiedy autobusy zapłakane deszczem będą sunąć po mokrym asfalcie jak ogromne polarne foki, a my będziemy totalnie w kolorze blue, bez ochoty na cokolwiek, a już zwłaszcza na gotowanie, to wystarczy otworzyć zamrażarkę - kolacja będzie gotowa:) No, prawie gotowa:)

PS. Inspiracją moją dzisiejszą była oczywiście nie tylko pogoda za oknem, ale również tekst "Do łezki łezka" Jonasza Kofty, zaśpiewany przez niezawodną Marylę Rodowicz.

Trzeba mi wielkiej wody....

2011-02-17T18:39:00.004Z

z czego właśnie - po odbyciu walentynkowej wycieczki - zdałam sobie sprawę. Jak pewnie niektórzy z Was wiedzą, jam w ziemi podbeskidzkiej dzieciństwo wczesne i późne, jak i młodość wczesną i późną spędziłam. Wielkiej wody tam niet. Nad morze wyjeżdżałam raz na rok w wakacje, będąc szczęśliwą posiadaczką rodziny w nadmorskich rejonach osiadującej. A potem, długo długo potem, poznałam vonZeala i zdecydowałam się zamieszkać nad wodą właśnie. Jakoś mnie to wówczas ani ziębiło, ani grzało - wiecie jak to jest; zwykle nie doceniamy tego, co mamy tuż za progiem naszego domostwa. No i po paru latach coś nam strzeliło do łbów i zdecydowaliśmy się opuścić nadmorskie rejony - niedaleko co prawda, nadal możemy się nad wielką wodę udać, nie mniej jednak jest to już wyprawa w 100 procentach motoryzacyjna... Piętnastominutowy spacer na plażę zdecydowanie należy sobie wybić z głowy... A tego mi brakuje. I takich widoków... No sami powiedzcie, jak może nie brakować takich widoków???

A Dionizy drugi taki mądry... Kiedy nad morzem mieszkał, to do parku tylko chciał chodzić na spacerki, a na plażę to go trzeba było jak osła ciągnąć... A teraz biegałby po mokrym piasku od rana do nocy:)

Brakuje mi wielkiej wody... Dyziowi też... i vonZealowi chyba też trochę brakuje... Nieważne czy to spokojne morze w słoneczny dzień, czy zmierzwione grzywy fal w dzień szary i sztormowy. I zapachu morza mi brak...

I tak mi trzeba tej wielkiej wody, że od kilku dni śpiewam sobie i śpiewam pod nosem i przestać nie mogę... I co ja mam o tym myśleć?????

FixumDyrdum, czyli cuda, panie, cuda....

2011-02-05T19:27:00.005Z

Jak w temacie, moi mili: fixum-dyrdum kompletny u mnie nastąpił:) Dwie sprawy zatem dzisiaj poruszę, hehe. Po pierwsze - fixum. Otóż pogoda u nas całkiem sfiksowała:) Jest luty, kochani? No ponoć jest. No to jak jest, to gdzie "idzie luty, podkuj buty"? O ile ja się znam na przysłowiach, to z tego konkretnego wynika, że w lutym powinno być tak zimno, że aż zębami rzuca na wszystkie strony i stopy - nawet jeśli odziane w grube skarpety i walonki (ewentualnie obuwie typu Relax) - odmraża... A tu? Proszę bardzo; oto relacja meteorologiczna z Moorland Home: dzisiaj jest +11 stopni (słownie plus jedenaście), wichura tak okrutna, że Dyzia na siłę trzeba było na spacer wypychać i pada obrzydliwie mokry deszcz. Co oznacza, że nie jest biało, mroźno i uroczo, jak zgodnie z mądrościami ludowymi być powinno, tylko błotniście, wietrznie i generalnie paskudnie. Jedyne co ratuje sytuację to takie stworki:

I takie...

No cuda prawdziwe...
Ciekawe czy nasza lokalna Wróżka Dartmoorka ma z tym coś wspólnego. A wróżka mieszka sobie tu:

Mieszka sobie nasza lokalna Dartmoorka w pniu drzewa, i nawet własną skrzynkę pocztową ma! I prezenty dostaje od wielbicieli:):):) Ktoś jej nawet kwiatka żółtego przyniósł, to widać dziewczynka się odwdzięczyć postanowiła i kwiatkami wiosennymi w zamian dzieli:) Na początku LUTEGO!!!!!!
Ale kochani, bez paniki bardzo proszę... wprawdzie przebiśniegi i krokusy się pojawiły w moich stronach, ale sami dobrze wiecie, że to takie roślinki co sporty ekstremalne uprawiać lubią i w pogodę obrzydliwą "dzień dobry" przychodzą powiedzieć:) A poza tym, u mnie - jak pewnie niektórzy moi regularni czytacze wiedzą - przedwiośnie (czyli pora deszczowo-wietrzno-błotna) trwa do lata, lato trwa dwa, w porywach do trzech tygodni, po czym następuje kolejna pora deszczowo-wietrzno-błotna, jesienią zwana... Więc... bez paniki:) Kiedy Wy będziecie mieć piękną kwitnącą wiosnę i słoneczność i zieloność, ja będę się nadal taplać w błocie:):):)

To by było na tyle w kwestii "fixum". "Dyrdum" natomiast to mój La'Ptok. Otóż moi mili..... DZIAŁA!!!!! I wyobraźcie sobie, że transplantacja okazała się niepotrzebna. vonZeal bowiem wymyślił sobie, ze zamówi u producenta magiczną płytko-dyskietkę uzdrawiającą (a swoją drogą firma na T. nieźle sobie za taką magiczną dyskietkę liczy - coś mi się wydaje że zakup dysku twardego taniej by wyszedł, hehehehe). Ale marudzić mi nie wypada, bo... DZIAŁA!!! Co prawda myślę, że w najbliższej przyszłości jednak trzeba będzie mimo wszystko pomyśleć nad wymianą dysku i może nieco więcej pamięci by się La'Ptokowi przydało, bo coś mu sie nieco powoli myśli, hehehe:) Jednego mu tylko nie daruje... że potwór jeden pożarł całą galerię ze zdjęciami, dokumenty, no wsjo dokładnie... I nie oddał... No trudno:( Trzeba będzie wyrobić sobie nawyk częstego przerzucania galerii na płytki, czy inne tam pen drive'y nawet jeśli nic nie zapowiada La'Ptokowych problemów zdrowotnych:) I znowu zacząć fotografować jak leci wszystko co pod obiektyw podejdzie:)

Pozdrawiam wiosennie, choć wichurzaście i życzę miłej niedzieli:)

Jak nie urok, to....

2011-01-31T20:25:00.003Z

hmmm... rozwolnienie!

Nie wiem, czy pech jakis mnie przesladuje, czy ki czort, ale mnie chyba w tym roku bytnosc blogowa nie jest pisana. Otoz moi mili, domyslam sie, ze kazdy srednio nawet spostrzegawczy czytelnik natychmiast zauwazy brak polskich znakow - sama nie przepadam za czytaniem w naszym rodzimym jezyku tekstów w ktorych brakuje jedynych w swoim rodzaju samoglosek nosowych i innych spolglosek z roznego rodzaju bizuteria ozdobna typu kreseczka, czy kropeczka nad. A tu.... ZAD!!!

(zeby nie powiedziec TRZY ZADY...)

Padl mi, normalnie rozjechal sie jak stare zuzyte przescieradlo, moj osobisty La'Ptok:(:(:(:(:( Zaskoczyl mnie tym totalnie, bo nic szczegolnego nie wskazywalo na problemy zdrowotne. A tu.... sama nie wiem co sie mu stalo, ale podejrzenie padlo na udar dysku twardego, i poki co kielogodzinne proby reanimacji pacjenta na niewiele sie zdaly:( Nieboszczyk i tyle! Co prawda oczekujemy jeszcze na kuriera z dyskiem do transplantacji - moze wtedy uda sie nam La'Ptoka przywrocic do zycia... (to znaczy nie mnie, bo ja w kwestii komputera to noga i to lewa jestem, ja tam tylko wiem jak to-to zalaczyc... no dobra, jeszcze cos tam wiem, ale nie za duzo, hehehe... no wiec nie ja bede operacje transplantacji przeprowadzac, tylko vonZeal). Jednym slowem, zdaje sie mi cos, ze dolaczylam do klubu Elisse w kwestii komputerowych problemow ze zdrowkiem.

No i taka zla jak osa teraz chodze, bo nie ma to jak wlasny osobisty La'Ptok z polska klawiatura. Niby jest w domu jeszcze zapasowy sprzet komputerowy (ktory nota bene wlasnie poskramiam, hehehe), ale to jednak, nie osobisty... Fotki sa w innym miejscu, klawiatura jakby taka "zagramaniczna" jakas, malpka, cudzyslow i inne takie w innym miejscu niz czlowiek jest do tego przyzwyczajony.... a przede wszystkim - i to mnie najbardziej chyba boli - nie moge pisac sobie poscika w duzym pokoju na kanapie z podwinietymi pod zad nogami:( Musze siedziec w sypialni, wyprostowana elegancko, jak w biurze co najmniej, przy biurku na fotelu, ktory moze i ergonomiczny (czy jak to sie zwie) ale wcale nie taki wygodny... Trudno, moze chociaz wyjdzie to na dobre mojej noznej cyrkulacji:):):

Tak wiec moi mili, jesli znow mnie zabraknie na blogu, to.... wincie La'Ptoka nie mnie:)

O! To sie wygadalam.

Ale ze nie ma tego zlego co by na dobre, i tak dalej, to Wam powiem, ze po "zasiasciu" przy starym sprzecie odnalazlam stare zdjecia:) Rozne i duzo... I kilka takich sprzed kilku lat, z czasow kiedy bylam piekna i mloda (bo teraz to juz tylko piekna jestem, hehehe), z pory roku, w ktorej jest cieplo i slonecznie, i z urokliwej niezwykle okolicy zamieszczam dla Was drogie kolezanki blogowe i inni czytacze/ogladacze:)

Ciepelka wszystkim zycze, i sloneczka. I pamietajcie "Byle do.... lata:):):)" Do zobaczenia:)